22 Μια Άποψη Για Τη Συνήθη Σύγχρονη Ιατρική
Το παρόν κείμενο έχει ενημερωτικό χαρακτήρα και δεν προορίζεται να υποκαταστήσει εξατομικευμένη ιατρική συμβουλή ή θεραπεία.
Για θέματα υγείας, κάθε αναγνώστης θα πρέπει να απευθύνεται σε αρμόδιο επαγγελματία υγείας.
«Ὁ δὲ Ἱπποκράτης ἔφη· “Ἄνδρες Ἀβδηρῖται, οὐκ ὀρθῶς ὑπολαμβάνετε περὶ Δημοκρίτου τοῦ ἀστροῦ ὑμῶν. Οὐδὲν πέπονθε νοῦσον ἀλλ’ ἢ σοφίην. Τὰ γὰρ τοιαῦτα γέλωτα ἐπὶ σοφίῃ ὀρθῇ ἔχει, οὐκ ἐπ’ ἀνοίῃ. Ὁ γὰρ Δημοκρίτος αἰνίσσεται τὰ ἀνθρώπινα, οὐχ ὥσπερ οἱ πολλοὶ ζηλοῦντες δόξαν ἢ χρήματα ἢ τι ἄλλο τῶν τοιουτοτρόπων, ἀλλὰ φρονίμως καταγελᾷ τῆς ἀβελτερίας.
Οὐ γὰρ ἰητρικῆς ἐστιν τὸ ποιῆσαί τινα ὑγιέας τοὺς νοσοῦντας—ἔργον γὰρ θεοῦ τοῦτο—, ἀλλὰ τὸ μὴ ἐᾶσαι νοσῆσαι τοὺς ὑγιεῖς. Τῆς τέχνης ἐστὶ τὸ φυλάξαι ὑγιεῖς, οὐχὶ τὸ θεραπεῦσαι νοσοῦντας.»
«Ο Ιπποκράτης είπε: «Άνδρες Αβδηρίτες, δεν κρίνετε σωστά τον Δημόκριτο, το καμάρι της πόλης σας. Δεν πάσχει από καμιά αρρώστια· πάσχει μόνο από σοφία. Γιατί τέτοιου είδους γέλιο προέρχεται από σωστή σοφία και όχι από ανοησία. Ο Δημόκριτος σατιρίζει τα ανθρώπινα πράγματα· δεν μοιάζει με τους πολλούς που κυνηγούν τη φήμη ή τα χρήματα ή κάτι άλλο παρόμοιο, αλλά γελά με σύνεση απέναντι στην ανθρώπινη ανοησία.
Άλλωστε, έργο της ιατρικής δεν είναι να κάνει υγιείς εκείνους που είναι άρρωστοι — αυτό είναι έργο του θεού — αλλά να μην αφήνει τους υγιείς να αρρωστήσουν. Καθήκον της τέχνης είναι να διατηρεί την υγεία, όχι να θεραπεύει την αρρώστια.»»
[Επιστολαί Ιπποκράτη (Επιστολή 9), Νεοελληνική Απόδοση ChatGPT]
Η σύγχρονη ιατρική επιστήμη, ενώ έχει προχωρήσει τεχνικώς και τεχνολογικώς πάρα πολύ, οι άνθρωποι που συνήθως την ασκούν, θυμίζουν πολύ ένα απόφθεγμα του Αρχαίου Σοφού Των Σοφών Ηράκλειτου.
«Πολυμαθίη νόον <ἔχειν> οὐ διδάσκει· Ἡδίοδον γὰρ ἂν ἐδίδαξε καὶ Πυθαγόρην αὖτίς τε Ξενοφάνεά τε καὶ Ἑκαταῖον.»
«Η πολυμάθεια δε διδάσκει να έχεις νου. Αν ήταν έτσι θα είχε διδάξει τον Ησίοδο και τον Πυθαγόρα, ακόμα και τον Ξενοφάνη και τον Εκαταίο.»
Ηράκλειτος
Όπως αντιλαμβανόμαστε το απόφθεγμα τούτο του Αρχαίου Σοφού, έχουμε να πούμε πως το κατανοούμε με την έννοια, ότι μπορεί κάποιος για παράδειγμα ιατρός να γνωρίζει όλα τα συμπτώματα μιας οποιασδήποτε ασθένειας, να έχει δηλαδή τούτη τη γνώση ή αν προτιμάτε την πολυμάθεια ή να μπορεί να την αναζητάει σε έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή την κάθε φορά που τη χρειάζεται, αλλά να μην αναγνωρίζει την ουσία της, τη βάση της, τον λόγο δηλαδή εκείνον που την κυβερνάει.
Για να θεραπευτεί με ουσιαστικό τρόπο κανείς και μόνιμο, θα πρέπει να θεραπεύσει πρώτα αυτόν τον λόγο, την πραγματική της δηλαδή αιτία.
Επειδή όμως όλα είναι αλληλένδετα, όσο και αν ξενίζει τούτο που θα γράψουμε, για να διατηρήσει κανείς την υγεία του στα επίπεδα που βρίσκεται ήδη αυτή τη στιγμή, θα πρέπει να μην βλάψει ή και γενικότερα να μην εξακολουθητικώς βλάπτει, τις γύρω του τουλάχιστον έμβιες οντότητες, με καίριο και μόνιμο για εκείνες τρόπο.
Ισχυριζόμαστε ότι αν δεν το καταφέρει τούτο, η ύβρις του προς τη φύση θα τον ωθήσει σε καίρια και προφανή πλέον για όλους τους ανθρώπους πράγματα, που θα τείνουν να δικαιολογούν -αν δεν δικαιολογούν πλήρως- και για τη σύγχρονη ιατρική μας την ασθένεια.
Αν ένας άνθρωπος από την ύβρη του προς τη Φύση και σύμφωνα με εκείνα που αναφερθήκαμε ήδη στο κεφάλαιο που διαβάζετε έχει αποκτήσει μια κάποια χρόνια ασθένεια, υπάρχει τρόπος να γίνει και πάλι καλά, απλά η μέθοδος εκείνη, ακόμη και αν γίνει με κάποιο τρόπο φανερή ως δρόμος πλέον για τον ίδιο, για παράδειγμα στη μυθολογική μας αρχαιότητα γινόταν τούτο με κάποιον χρησμό συνήθως από τους Δελφούς, είναι και πάλι εξαιρετικά δύσκολο εκείνο τον δρόμο να μπορέσει να τον διαβεί κανείς.
Τρανό παράδειγμα προς τούτο είναι ο χρησμός του μαντείου των Δελφών, για την πραγματοποίηση των άθλων που θα έπρεπε να επιτύχει ο Ηρακλής Αλκείδης, που τελικώς θα τον θεράπευαν ακόμη και από τη νόσο του θανάτου.
Θα σας μιλήσουμε όμως για μία άλλη περίπτωση, εκείνη του αρχαίου θεού του φωτός και της μουσικής και επινοητή της θεραπευτικής τέχνης Απόλλωνα, ή αν ίσως προτιμάτε εφευρέτη της.
Ο θεός κάποτε σκότωσε το ιερό φίδι της μητέρας Γης τον Πύθωνα, που φύλαγε το μαντείο των Δελφών και για να καθαίρει τον φόνο, πήγε και έγινε υπηρέτης του Βασιλιά των Φερών Άδμητου, για δέκα ολόκληρα χρόνια.
Στον δέκατο πάνω χρόνο φανερώθηκε ως θεός πλέον στον Βασιλιά Άδμητο και του είπε πως επειδή ήταν δίκαιος πολύ όλα αυτά τα χρόνια στην υπηρεσία του, θα του έκανε όποια χάρη ήθελε.
Ο Βασιλιάς Άδμητος ζήτησε να μην πεθάνει.
Τότε σύμφωνα με τη μυθολογία μας του είπε ότι τούτο δεν μπορούσε να το κάνει, όμως όταν θα ερχόταν η ώρα του, μπορούσε, αν πήγαινε κάποιος άλλος στη θέση του, εκείνος να σωζόταν.
Κανένας δεν ήθελε να πάει στη θέση του, ούτε καν οι πολύ ηλικιωμένοι γονείς του.
Τελικά πήγε στη θέση του όταν ήρθε η ώρα του η σύζυγός του Άλκηστις, όπου την πρόλαβε από τον χάροντα και την έσωσε στα μαρμαρένια αλώνια από τον κάτω κόσμο, ο Ήρωας Των Ηρώων Μας Ο Ηρακλής Μας Αλκείδης.
Τόσο δύσκολα αλλά άλλο τόσο και ωραία, μπορεί να είναι κάποια πράγματα στον κόσμο μας.
Τι νομίζουμε ότι θεραπεύει αυτόν τον λόγο που αναφερθήκαμε στην αρχή του κεφαλαίου, που στην ουσία του ισχυριζόμαστε ότι κυβερνάει όχι μόνο όλες τις ασθένειες, αλλά και τα πάντα και μάλιστα δια παντός ως προς το πολύ καλύτερό τους;
Η Χριστιανοί λένε ο Θεός.
Όμως ο αγαπημένος μαθητής του Ιησού τους ή αν προτιμάτε του Ιησού μας μιας και η επίσημη θρησκεία μας είναι ο Χριστιανισμός, Ιωάννης Ο Θεολόγος, που κατά μία παράδοση έγινε αθάνατος, γιορτάζετε μέχρι τις ημέρες μας και η ανάληψή του στους ουρανούς, είπε ότι:
«Ό Θεός αγάπη εστί και ό μένων εν τη αγάπη εν τω Θεώ μένει και ό Θεός εν αύτώ» (Α’ Ίωάν. δ’ 16).
Δηλαδή ότι:
«Ο Θεός είναι αγάπη· κι όποιος ζει μέσα στην αγάπη, ζει μέσα στον Θεό και ο Θεός μέσα σ’ αυτόν».
(επιστολή Α΄ Ιωάννου, κεφ.4, παρ.16)
Δηλαδή κυβερνάει η αγάπη;
Η αγάπη βέβαια κατά τη γνώμη μας είναι απρόσωπη, δηλαδή συμπεριφέρεται μάλλον περισσότερο ή και μόνο σαν αγαθοποιός ενέργεια και όχι ως άνθρωπος ή αρχαίος Έλληνας θεός ή θεά, μπορεί όμως να παρακινήσει έναν άνθρωπο ή έναν αρχαίο Έλληνα θεό ή θεά στο να πράξει ανάλογα με εκείνη, τι λέτε κι εσείς, μπορεί να είναι έτσι;
Ίσως για τούτο και οι αρχαίοι Έλληνες τις απέδιδαν ιδιότητες όπως ο Εμπεδοκλής με τη φιλότητά του και το νείκος του, δηλαδή με την αγάπη και την έριδα ή αν προτιμάτε τη φιλονικία, της σύνθεσης αντιστοίχως του κόσμου μας ή της αποσύνθεσής του.
Σύμφωνα με κάποια τουλάχιστον δική μας θεωρία, με ισχυρή κατά τη γνώμη μας πιθανότητα, οι έμβιες οντότητες μπορεί να δημιουργούνται από την ίδια την οργάνωση της ύλης, όταν τούτο όμως συμβαίνει σε πολύ μεγάλο βάθος χρόνου, με τον τρόπο της αγάπης.
Η σύγχρονη δε θεωρία της αβιογένεσης, εξετάζει κατά πόσο μπορεί η ανόργανη ύλη υπό προϋποθέσεις, να δημιουργήσει την έμβια.
Ή εκτός αν πρόκειται για ένα αρκετά μεγάλο πλήθος προς τούτο -δηλαδή για να μπορεί να συμβαίνει το μόλις παραπάνω που περιγράψαμε με την αγάπη- ή αν προτιμάτε σύνολο, παντελώς αγαθοποιών αθάνατων οντοτήτων, που το μόνο που κάνουν είναι να αγαπάνε με οτιδήποτε κι αν συμβαίνει στο Σύμπαν.
Όταν αγαπάει πλήρως κανείς αφήνει όλες τις γύρω του οντότητες να συμπεριφερθούν ελεύθερα, τουλάχιστον όσο δεν βλάπτουν εκείνες τις άλλες γύρω τους δυνάμει αγαποβόλες οντότητες.
Μήπως το ακριβώς όμοιο με το αρκετά μεγάλο πλήθος προς τούτο, δεν θα μπορούσε να συνέβαινε και μόνο με τον εαυτό μας, για το μικροβίωμά μας;
Και το μήπως στη μόλις προηγούμενη συντακτική μας πρόταση, να αφορά ίσως και μόνο, στο να μπορούμε να αγαπάμε κατά τον περιγραφόμενο έτσι πλήρη τρόπο;
Στέλιος Βερναδάκης
Βιβλίο: «Αναζητώντας Την Υγεία, Τη Χαρά, Την Ομορφιά, Τη Μακροβιότητα»
Κεφάλαιο: «Μια Άποψη Για Τη Συνήθη Σύγχρονη Ιατρική»
Γραμμένη Οξυά – Η Θέα Δίπλα Από Το Μνημείο Πεσσώντων Της Νικηφόρας Για Εμάς Και Μιας Από Της Τελευταίες Απελευθερωτικές Μας Μάχες Εναντίων Τούρκων Αφεντάδων Και Του Υποτακτικού Τους Στρατού, Το Σάββατο 11 Οκτωβρίου 2025…
