Σχόλιο Εκδόσεων Γη:
Όσον Αφορά Μάλλον Μόνο Το Συγκεκριμένα Τελευταίο Της Πρακτικό Κομμάτι, Δεν Ξέρουμε Ακόμη Αν Η Άποψή Μας Αυτή Βρίσκεται Στην Τελική Της Μορφή.
Ένα Πρακτικό Της Κομμάτι Που Αντανακλά Εκείνο Που Είναι Κανείς Και Όχι Εκείνο Που Θα Ήθελε Θεωρητικώς Να Είναι.
Δηλαδή Θα Της Δώσουμε Λίγο Χρόνο Ως Προς Το Πρακτικό Της Κομμάτι, Να Κάτσει Κάπως Πιο Ώριμα Στο Μυαλό Μας, Πάντως Τουλάχιστον Για Την Ώρα -Πάντα Η Άποψή Μας- Τούτη Είναι…
Μια Άποψη Των Εκδόσεων Γη:
Προχωρώντας Αφού Κανείς Έχει Κατακτήσει Ιδανικά Την Πλήρη Ελευθερία Του Ή Από Κάποιο Σημείο Της Και Μετά
Για να κατακτήσει κανείς την Προσωπική Του Ελευθερία, Χρειάζεται τουλάχιστον να μη φοβάται, ο αρχαίος σοφός Δημώναξ (https://el.wikipedia.org/wiki/Δημώναξ), (https://www.logografis.gr/Δημώναξ), (https://ekdoseisgi.gr/2025/12/28/apospasmata-vivlion/dimonaktos-vios-loykianos/), είπε συνάμα και να μην ελπίζει.
Και η ελπίδα όμως, μπορεί ουσιαστικά να αντανακλά έναν φόβο, για εκείνο το άλλο που δύναται να γίνει από αυτό που ελπίζουμε.
Η ίδια όμως νομίζουμε, πως δεν είναι ακριβώς κάποιο είδος φόβου.
Φαίνεται να είναι μάλλον περισσότερο, η διανοητικά αδύναμη αντιμετώπιση της αβεβαιότητας, επειδή για παράδειγμα δεν ξέρουμε ή κι αν ξέρουμε μπορεί κάποιες φορές να λιποψυχούμε, ότι πάντοτε μπορεί κάτι συνεχώς να διαφαίνεται, που αν έτσι συνεχώς ή και για πάντα το κάνουμε, όλα τελικώς να πηγαίνουν καλά.
Να μη φοβάται συνεχίζουμε τίποτα και κανέναν.
Τίποτα και κανέναν είτε πρόκειται για ανθρώπους, είτε πρόκειται για θεούς, είτε για ασθένειες και πόνο, είτε πρόκειται για οσοδήποτε για τον ίδιο και για τους γύρω του δύσκολες καταστάσεις, είτε πρόκειται ακόμη και για τον ίδιο αυτόν τον θάνατο, την έσχατη όπως νομίζουμε για την ανθρωπότητα ασθένεια.
Όταν κάποιος ή κάποια το κατακτήσει τούτο, τότε κατά τη γνώμη μας θα πρέπει να πράττει τόσο ελεύθερα, όσο· τόσο για τον ίδιο να διατηρείτε στη ζωή με υγεία, διαισθανόμενος πάντοτε αναπολώντας τις πράξεις του αγάπη· όσο και τουλάχιστον οι κοντινοί του άνθρωποι, κοντινοί του άνθρωποι είτε στην προσωπική του ζωή είτε στον εργασιακό του χώρο, να διατηρούνται στη ζωή με υγεία και αισθανόμενοι αγάπη, τόσο για τον ίδιο και τις πράξεις του, όσο και για τον εαυτό τους και τους γύρω του υπόλοιπους ανθρώπους.
Δηλαδή και εν ολίγοις να πράττει κανείς ελεύθερα, τόσο όσο τούτο δεν βλάπτει τους γύρω του και τον εαυτό του, αυτά πάνε πάντοτε μαζί.
Πάνε πάντοτε μαζί, δηλαδή ισχυριζόμαστε ότι, όταν κανείς βλάπτει τους γύρω του, αυτομάτως βλάπτει εμμέσως και στην καλλίστη των περιπτώσεων σε βάθος χρόνου και τον εαυτό του.
Δηλαδή από κάποιο σημείο ελευθερίας και μετά, χρειάζεται να πράττει κανείς με πολύ περισσότερη αγάπη από πριν, ή ακόμη καλύτερα να πράττει με μόνο και μόνο και μόνο αγάπη.
Η συνολική του όμως αγάπη για όλους, όλες και όλα εκφράζεται από το πόσο δίκαια συμπεριφέρεται ακόμη και στο πιο ταπεινό χαμομηλάκι, συμπεριφέρεται ακόμη και στον πιο ταπεινό και φτωχό άνθρωπο.
Συμπεριφέρεται δηλαδή έτσι στην ουσία του, μην καταπατώντας για παράδειγμα προς ίδιον όφελος, τα ίσα δικά του δικαιώματα, τουλάχιστον στη χαρά, στην υγεία, στην εργασία, στην ελευθερία, στην αγάπη και στη ζωή.
Στο να μπορεί δηλαδή ακόμη και το πιο ήπιο και το πιο ταπεινό χαμομηλάκι, να νοιώθει για τη μέχρι στιγμής κατανόηση τού κόσμου του, χαρούμενο, υγιή, ωφέλιμο, αλλά και οικονομικά αξιοπρεπώς αμειβόμενο, ελεύθερο να αγαπάει τούτην την άνευ όρων ομορφιά της ζωής μοσχοβολώντας.
Ότι εν ολίγοις ακριβώς κάνουν ή θα έπρεπε να κάνουν οι γονείς για τα δικαιώματα των παιδιών τους, όταν για παράδειγμα δεσμεύεται η προσωπικότητά τους από εκείνα στην παιδική τους ηλικία, να κάνει από αγάπη ο πολύ περισσότερο πλέον στη ζωή του μεγαλώνοντας ελεύθερος άνθρωπος και για όλους τους υπόλοιπους συμπολίτες του, ή ακόμη καλύτερα και για όλους πια τους υπόλοιπους συνανθρώπους του.
Και όλα αυτά επειδή όπως γράψαμε εννοώντας ξεκάθαρα από την αρχή, η πολύ ελευθερία που για παράδειγμα μπορεί να πηγάζει διανοητικώς από τα πολλά χρόνια ζωής κάποιου, ή από τη νομοθετική ή τη διοικητική ή τη δικαστική ή τη δημοσιογραφική ή την οικονομική ή την κοινωνική εξουσία της ηλικίας ή και των φύλων, χρειάζεται αντιστοίχως και πολλή υπευθυνότητα.
Όπως υπευθυνότητα στο πνεύμα του νόμου όταν μπορεί να το παραβεί δίχως να νομίζει σοβαρές νομικές συνέπειες, ή όταν νομίζει πως μπορεί να το παραβεί νομίμως τυπικά αντισταθμίζοντας άλλες αδικίες προς τον ίδιο ή την οικογένειά του, διαιωνίζοντας όμως έτσι το βαθύτερο πρόβλημα πράττοντας ιδιωτικά για τα δημόσια πράγματα.
Αλλά και γενικότερη καθημερινή υπευθυνότητα προς όλους τους υπόλοιπους συνανθρώπους του, ακόμη έτσι και για όλες τις υπόλοιπες γύρω του έμβιες και άβιες οντότητες, ισχυριζόμαστε ίσως υπευθυνότητα έως και για όλα όσα μπορεί να αντικρύσει στη φαντασία του από τους θεούς του!
Εν Τέλει Τούτα Προτείνουμε Να Κάνει Κανείς Και Αν Στεναχωρήσει Τα Μάλα Κιόλας Κάποιους Πολύ Κοντινούς Του Ανθρώπους Ή Επικαλεστούν Ακόμη Και Ασθένειες, Θα Πούμε Ότι Αν Ίσως Η Ζωή Θα Μπορούσε Να Ήταν Ιδανική Με Έναν Τρόπο Που Εμείς Δεν Τον Πολυκαταλαβαίνουμε, Τούτος Και Μόνο Τούτος Πάντα Κατά Τη Γνώμη Μας, Είναι Ο Δρόμος Της Για Να Φτάσουμε Κάποτε Εκεί, Είτε Προσωπικά, Είτε Συνολικά.
Και ίσως η θεά μας ή ο θεός μας για μία κατάσταση που αφορά κυρίαρχα κάποιους που γνωρίζουμε πολύ καλά ή αφορά και μόνο εκείνους τους κάποιους που γνωρίζουμε πολύ καλά, στην πολύ αγάπη που μας έχει φανερώνοντας για παράδειγμα ότι σήμερα κανένας άνθρωπος που δεν το επιθυμεί δεν πεινάει δηλαδή μπορεί να έχει ένα πιάτο φαγητό -με βεβαιότητα όμως μπορεί κανείς να έχει ένα πιάτο φαγητό στην Ελλάδα- και άρα, μέχρι και ο επίκαιρος κινηματογραφικά Ιωάννης Καποδίστριας δύναται σήμερα να είχε μισθό ακόμη και από τον παρόμοιο έτσι λαό της Ελλάδος, μιας και αρνιόταν να δεχθεί μισθό για τις υπηρεσίες του ως κυβερνήτης της Ελλάδας αν έστω και ένα Ελληνόπουλο πείναγε· ίσως να μπορούσαν να αποδεχτούν μισθό ως δημόσιοι υπάλληλοι και πολύ πολύ κατώτεροι του ηθικά, πνευματικά, εργασιακά, ακόμη και Ανθρωπιστικά στα πιστεύω τους άνθρωποι.
Ίσως να μπορούσαν -συνεχίζουμε- να αποδεχτούν μισθό ως δημόσιοι υπάλληλοι και πολύ πολύ κατώτεροι του ηθικά, πνευματικά, εργασιακά, ακόμη και Ανθρωπιστικά στα πιστεύω τους άνθρωποι, διορισμένοι νομότυπα από παντελώς άφοβους ανθρώπους δημόσιοι υπάλληλοι, που τους αρέσει να γράφουν ως άλλοι καποδιστριακοί υπάλληλοι -κάνοντας όμως το κέφι τους και όχι δίνοντας τη ζωή τους- δημοσίως τις απόψεις τους.
Η γνώμη μας βέβαια -ξεκάθαρα από την αρχή που γράφουμε τη γενικότερη άποψή μας- για να μισθώνονται από τους Έλληνες φορολογούμενους, είναι διαφορετική.
Προσπαθώντας όμως να βάλουμε νερό στο κρασί μας έστω για κάποιο χρονικό διάστημα αντιλαμβανόμενοι πάντα και το τι έχουμε να κάνουμε, προτείνουμε να συμβαίνει μόνο μέχρι το πολύ και οι κοντινοί τους εκείνοι ίσως με ασθένεια άφοβοι άνθρωποι που τους διόρισαν νομότυπα, είτε τους διόρισαν έτσι άμεσα οι ίδιοι είτε έμμεσα δηλαδή δια αντιπροσώπου, να αποδεχτούν την προσωπικότητά τους κατανοώντας τη και, αποδεχόμενοι τα θέλω τους στον βίο της, αν θέλουν κάτι διαφορετικό για εκείνη, να γίνει εκείνο το διαφορετικό που επιθυμούν.
Βέβαια θα πρέπει και γενικότερα, για να μπορέσει να συμβεί το τελευταίο τούτο με κάποια επιτυχία, ή αν προτιμάτε για μα μπορέσει να έχει κάποιο νόημα η τελευταία τούτη προσπάθειά τους, να υπάρχει και κάποια πρόοδος προς εκείνη την κατεύθυνση από εκείνους…
Στέλιος Βερναδάκης
