Μια Άποψη-Πρόταση Των Εκδόσεων Γη:
Σχετικά Με Το Ακαταλόγιστο Των Λεγόμενων Ψυχασθενών, Από Την Πλευρά Της Πρακτικής Τους Θεραπείας…
Καταρχάς να πούμε ότι όλοι οι άνθρωποι, για εκείνο που πράττουν, κάπως σκέφτονται και το πράττουν.
Είτε αυτό που σκέφτονται έχει κάποια βάση, είτε είναι φαινομενικά η σκέψη τους, με την για παράδειγμα αγέλαστη και συμφεροντολόγα λογική όπως τη χαρακτηρίζει σε ένα έργο του ο Νίκος Καζαντζάκης, Νομίζω στο “Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται”, παντελώς ανισόρροπη.
Εξηγήσιμη όμως είναι γενικότερα ακόμη και ως ανισόρροπη, ή ισχυριζόμαστε, ότι είναι εξηγήσιμη και ακόμη περισσότερο από έτσι, ακόμη δηλαδή κι όταν η σκέψη κάποιων δεν είναι απλά ανισόρροπη, αλλά μπορεί να χαρακτηρίζεται από κάποιους ως ψυχωτική, θεωρούμε πως είναι ή έχει μια εξήγηση και η για κάποιους ψύχωση ως προς τις πράξεις της και μάλιστα επιστημονική.
Ως εκ τούτου, ασφαλώς και είναι λάθος να δημοσιοποιούνται τα στοιχεία των εγκληματιών, αν δεν γίνεται τούτο για να προστατευθεί η κοινωνία, επειδή δεν τους έχει ακόμη απομονώσει.
Ή αν δημοσιοποιούνται, θα πρέπει να δημοσιοποιούνται συνάμα, όλα όσα αφορούν εκείνα που τους ώθησαν στις πράξεις τους αυτές, από τα παιδικά τους κιόλας χρόνια.
Τούτο, πέραν της καλής προαίρεσης που δείχνει και που το καλύτερο σε μια κοινωνία είναι έτσι καλοπροαίρετα να συμπεριφέρεται στο κάθε μέλος της, θα βοήθαγε και άλλους ανθρώπους που θα γνώριζαν την κατάληξη εκείνου του συγκεκριμένου βίου και της οπτικής του γωνίας, να ξεφύγουν από παρόμοιες πιθανές διαδρομές των σκέψεων τους και των πράξεων τους.
Όμως επειδή -αντιστρέφοντας το ρητό- και ουδέν καλόν αμιγές κακού, άλλοι άνθρωποι που θα επέλεγαν να συνεχίζουν στον βίο τους, τη λάθος τούτη διαδρομή που άρχισαν, θα μπορούσαν να κάνουν για τους γύρω τους, ακόμη πιο κρυφές τις σκέψεις τους και τις πράξεις τους.
Τα γράφουμε βέβαια εμείς όλα αυτά, που συχνά όταν μαθαίνουμε για τα καινούργια καμώματα των στενών συγγενών εναντίον μας, δεν αντέχουμε άλλο πια από τα πολλά και γράφουμε για αυτά δημόσια, ξεκάθαρα όμως από λιποψυχία.
Μπορεί να γράφουμε για αυτά ήπια μεν, αλλά πάντως γράφουμε.
Προφανώς και είναι λάθος μας και είναι ένα λάθος μας με σωρευτικές και απροσδιόριστες επιπτώσεις τόσο για τον βίο τους, όσο και κατ’ επέκταση με καίριο τρόπο κιόλας και για τον βίο μας.
Δεν θα σας αναφέρουμε το γιατί με καίριο τρόπο κιόλας και για τον βίο μας, κάποιοι το γνωρίζουμε ότι το γνωρίζετε, κάποιοι ίσως έχετε απλά κάτι ακούσει, γιατί δεν νομίζω να μπορείτε να φανταστείτε τον λόγο, είναι αυτό που λέγαμε προηγουμένως για την εξηγήσιμη μεν, ανισορροπία δε.
Μετά και την εισαγωγή για την πρότασή μας, μπαίνουμε στο κυρίως θέμα.
Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που βλέπουν κάποια πράγματα που δεν τα βλέπουν όλοι.
Υπάρχουν πράγματι αυτά;
Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που ακούνε πράγματα που δεν τα ακούνε όλοι.
Ακούγονται πράγματι αυτά;
Στη μυθολογία μας, αλλά και αργότερα στην περίοδο των αρχαίων Ελλήνων Φιλοσόφων, υπάρχουν πληθώρα αναφορές για τέτοια οπτικά και ακουστικά γεγονότα, που τα είδαν και τα άκουσαν μόνο κάποιοι άνθρωποι και που τα απέδωσαν σε θεούς και σε θεές και που διατυπώθηκαν κιόλας έτσι στα ιερά τους κείμενα, όπως για παράδειγμα στην Ιλιάδα και στην Οδύσσεια, που διδάσκονται από τότε έως σήμερα ανελλιπώς, υπολογίζεται περίπου 2800 χρόνια ανελλιπώς, σε όλα τα Ελληνόπουλα που γεννήθηκαν και όχι μόνο σε όλα τα Ελληνόπουλα που γεννήθηκαν, αλλά και σε πολλούς πολλούς αλλοδαπούς.
Υπάρχουν πράγματι οι θεοί και οι θεές των αρχαίων Ελλήνων;
Για όλους μας του αρχαίους Σοφούς, αλλά και τον απλό αρχαίο μας Ελληνικό λαό, τούτο ήταν δεδομένο, ήταν δεδομένο δηλαδή το ότι υπήρχαν.
Η δε Σοφία των αρχαίων μας Σοφών, από κανέναν μέχρι στιγμής επιστήμονα δεν έχει ξεπεραστεί, ισχυριζόμαστε πως ούτε καν κάποιος τους έχει πλησιάσει τόσο, ώστε να μπορέσει να βρεθεί στο σημείο, να δει την όλη εικόνα της Σοφίας τους.
Από εκείνους που κατάλαβαν με βεβαιότητα κάποια πράγματα για τους θεούς και τις θεές, μας έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση ο Robert Heinlein με το βιβλίο του “Τα Παιδιά Του Μαθουσάλα” και φυσικά με φανερό τρόπο, ο δικός μας συγχωρεμένος πια Έλληνας Σοφός Αργύρης Τσακαλίας, όταν για παράδειγμα έλεγε με αξεπέραστη βεβαιότητα, ότι το Σύμπαν είναι πεδίο όλων των δυνατοτήτων.
Μπορεί και κατασκευάζει στον χώρο του, από σμήνη γαλαξιών ή οικογένειες Ελεφάντων στη Γη μας, μέχρι μικρόβια και κόκκους άμμου στις παραλίες της.
Στην πράξη όμως, τι να κάνουμε ως κοινωνία, ακόμη και με τους λεγόμενους από κάποιους σε εκείνη, ψυχωτικούς;
Η Πρότασή μας έχει ιδανικά, αλλά και πραγματοποιήσιμα στο περίπου, περίπου ή ακριβώς ως εξής:
Καταρχάς όταν κάποιος δεν βλάπτει, ούτε τους γύρω του, ούτε τον εαυτό του, δεν τον πειράζουμε καθόλου μα καθόλου, επεμβαίνοντας στο παραμικρό στη ζωή του.
Μόνο αν δεν μπορεί να φροντίσει τον εαυτό του από μόνος του, ή με τη στοιχειώδη βοήθεια των κοντινών του ανθρώπων, του προσφέρουμε κατ’ ελάχιστο στέγη και τροφή.
Βέβαια οι περισσότεροι κοντινοί άνθρωποι ανθρώπων, που μπορεί με τον παραπάνω τρόπο από κάποιους ή και από τους ίδιους, να χαρακτηριστούν ακόμη και ψυχωτικοί, επιθυμούν νομίζουμε από έλλειψη αγάπης, όχι όμως έλλειψη αγάπης ως προς το πρόσωπό τους αλλά γενικότερη έλλειψη αγάπης στη ζωή τους, ίσως κάπου να τους παρκάρουν.
Μήπως η έλλειψη αγάπης στη ζωή των ανθρώπων, δεν είναι το γενικότερο πρόβλημα, νομίζουμε για όλες όσες δυσκολίες τους δημιουργούνται;
Οι πιο ευγενικοί από εκείνους, κάνοντάς τους νόμιμα δημόσιους υπάλληλους, πάντως μάλλον κάπου να τους παρκάρουν.
Ίσως και τους ευγενέστερους των ευγενέστερων κάποιες στιγμές, να τους νικάει η αγέλαστη και συμφεροντολόγα λογική, αν εκείνοι οι λεγόμενοι από κάποιους στην κοινωνία ψυχωτικοί, τη θέση στο δημόσιο δεν την αποδέχονται, τι να κάνουμε;
Φυσικά και η λύση για εκείνους που δεν αποδέχονται εκείνο που τους προσφέρουν, εφόσον έχουν καταλάβει καλά στη ζωή τους, ότι το χρήσιμο είναι περισσότερο να αγαπούν και λιγότερο να κάνουν εκείνο που θέλουν, είναι να αγαπήσουν τους δωρητές τους περισσότερο ίσως αποδεχόμενοι τελικά εκείνο που τους προσφέρουν, συνάμα όμως να αγαπήσουν περισσότερο και τους Έλληνες φορολογούμενους, ποια άλλη θα μπορούσε να ήταν η γενικώς παραδεκτή λύση από την πλευρά τής αγάπης τους;
Για τον αν θα αγαπήσουν περισσότερο και τον εαυτό τους, για να του επιτρέψουν να κάνει εκείνο που θέλει, που δεν είναι άλλο από το δίκαιο -με αντικειμενικό τρόπο- και το σωστό, ξέρουν ήδη πια πολύ καλά, ότι όταν εκείνος αγαπάει αρκετά τους γύρω του άλλους, κοντινούς και μακρινούς του ανθρώπους, είναι όλα τέλεια.
Εξάλλου γράψαμε ότι τούτα αφορούν ανθρώπους, που έχουν καταλάβει καλά στη ζωή τους, ότι το χρήσιμο είναι περισσότερο να αγαπούν και λιγότερο να κάνουν εκείνο που θέλουν.
Ποια άλλη θα μπορούσε να ήταν η λύση, σε ένα πρόβλημα κατά τη γνώμη μας έλλειψης αγάπης, έλλειψης είτε περισσότερο από τη μία πλευρά, είτε περισσότερο από την άλλη;
Αν κάποιος βλάπτει με καίριο τρόπο, είτε τον εαυτό του, είτε τους γύρω του, ακόμη και διαπράττοντας τον λεγόμενο ασυγχώρητο φόνο, εξακολουθούμε να τον απομονώνουμε από την υπόλοιπη κοινωνία, δίνοντάς του κιόλας τα κατάλληλα που νομίζουμε φάρμακα, αλλά κάνουμε και κάτι ακόμη καίριο για την ίδια την ουσία των πραγμάτων που φαίνεται να τον ωθούν σε τέτοιες πράξεις, αν τις διαπράττει από ψύχωση.
Αν βλέπει οπτασίες ή ακούει φωνές, που του λένε με ξεκάθαρο τρόπο το τι να κάνει, να του πούμε πως, είτε υπάρχουν θεοί και θεές είτε δεν υπάρχουν, είτε και αν υπάρχουν, χωρίς να έχει σημασία το αν ισχύει τούτο που θα γράψουμε, ότι δεν επιθυμούν όλοι οι θεοί το καλό του για λόγους που εκείνοι γνωρίζουν, όπως για παράδειγμα συμβαίνει τούτο και για τους ανθρώπους.
Άρα και ότι δεν θα πρέπει εκ των πραγμάτων να τους υπακούει, έστω τυφλά, αν εκείνους υπακούει.
Αλλά θα πρέπει να εξετάζει την κάθε φορά, αν εκείνο που του λένε είναι όχι σωστό και δίκαιο, γιατί σωστό και δίκαιο για κάποιους ανθρώπους μπορεί να ήταν να σκοτώσουν κάποτε τον Χίτλερ ή και πιο απλά τον επιτιθέμενο άνθρωπο της χώρας τους ή και σε περιόδους ειρήνης έναν βαρυποινίτη, αλλά αν τούτο είναι καλό για τον ίδιο και την προσωπικότητά του.
Ή αν θεωρεί ότι όλοι τους είναι πανάγαθοι και πράττουν λέγοντάς του τι να κάνει, συνέχεια το καλό, τότε ότι επιθυμούν και οι ίδιοι να κάνει και εκείνος συνέχεια το καλό, τόσο στον εαυτό του, όσο και στους γύρω του.
Ή σε κάθε περίπτωση ως πανάγαθοι, αν εκείνος δεν κάνει ότι του λένε αν δεν το εγκρίνει, πως δεν πρόκειται αφού είναι πανάγαθοι να του κάνουν κανένα κακό, απεναντίας.
Αν για κάποιους από εκείνους, υπάρχει μια ελπίδα να σωθούν, από την όπως την ακούμε τυραννία των μοναδικών τους οπτικών και ακουστικών γεγονότων, ίσως έτσι όπως ειπώθηκε μόλις προηγουμένως ότι θα πρέπει να τους μιλήσουμε, η ελπίδα αυτή να μεγεθύνεται.
Για τους ενδιάμεσους των δύο αυτών χαρακτήρων ανθρώπων που παρουσιάσαμε, συμπεριφερόμαστε αναλόγως ενδιάμεσα.
Στέλιος Βερναδάκης
