Που Άνοιξη Μπαίνει… (Στέλιος Βερναδάκης)

Το ποίημα γράφτηκε στο κινητό μου, πηγαίνοντας σήμερα για Δελφούς από την Αθήνα, σε ολόκληρη τη διαδρομή που έκανε το λεωφορείο του ΚΤΕΛ, μέσα όμως στον νομό Βοιωτίας.

Πιο συγκεκριμένα γράφτηκε αφήνοντας την Εθνική οδό Αθηνών – Λαμίας, στην έξοδο για Θήβα, έως ακριβώς μόλις φτάσαμε στην πόλη της Αράχοβας.

 

Παγκόσμια ημέρα ποίησης αύριο, όμως επίσημα η άνοιξη, σήμερα μπαίνει.

Καλή Σας Ανάγνωση…

 

Σχόλιο Εκδόσεων Γη Την Επόμενη Ημέρα Σάββατο 21 Μαρτίου 2026, Που Δημοσιεύτηκε Στα Κοινωνικά Δίκτυα Των Εκδόσεών Μας, Με Αφορμή Την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης:

Το ποίημα γράφτηκε με αφορμή και μόνο τη σημερινή παγκόσμια ημέρα ποίησης κι ας μπήκε πράγματι χθες η άνοιξη.

Αν ήταν να γίνει κάτι διαφορετικό με τα οποιουδήποτε είδους ποιήματα του συγγραφέα, από οποιονδήποτε από τους πρωταγωνιστές του, θα είχε γίνει εδώ και πολλά χρόνια.

Δεν είναι το καλύτερο ποίημα του κατά τη γνώμη του, συνάμα και οι πρωταγωνιστές του, κάποια από εκείνα που περιγράφει ή και όλα τους, τα ήξεραν, ή είχαν τις πληροφορίες, αν κατά τη γνώμη του ένοιωθαν αρκετά για όλη τη δημιουργημένη κατάσταση, να τα ψυχανεμιστούν.

Βέβαια όλοι οι άνθρωποι, έχουν τους δικούς τους λόγους για ότι κάνουν ή δεν κάνουν, συνάμα και τα δικά τους πράγματα να παλέψουν.

Και οι κυρίως λόγοι που προκύπτουν εκείνα που έχει να παλέψει κανείς, είναι πάντα κατά τη γνώμη του, όπως ξεκινάει και ένα τραγούδι:

Σ’ αυτή τη Γη, εγώ κι εσύ, όταν αγαπάμε, δεν ρωτάμε τον νου, μα την καρδιά.

Είτε πάρει κανείς στα σοβαρά την καρδιά του, είτε δεν την πάρει, θα πρέπει για να μπορεί να συμπεριφέρεται όμορφα, να πολεμήσει με τον εαυτό του, ίσως συχνά και με τους γύρω του.

Βέβαια το αναφερόμενο τραγούδι που ξεκινάει με το Σ’ αυτή τη Γη, Εγώ κι Εσύ, Όταν Αγαπάμε, το έχει γράψει η κα Τηλιακού Σέβη και ως εκ τούτου, δικαιολογείτε το Ρεφραίν μιας γυναίκας στιχουργού, γυναίκας με την έννοια ότι η φύση της δεν είναι να κυνηγάει το αντίθετο φύλο, να λέει: Μα δεν σταμάτησα στιγμή να τραγουδώ.

Αν το γράφαμε εμείς, θα λέγαμε: Μα δεν σταμάτησα στιγμή να προσπαθώ 😘.

Ή Αν Μια Τέτοια Στιχουργική Εκδοχή, Μπορεί Να Προκαλούσε Αποστροφή, Σε Κάποιες Τουλάχιστον Περιπτώσεις, Στο Γυναικείο Πάντα Φύλο, Που Και Σε Όλες Τις Περιπτώσεις Του Να Προκαλούσε Αποστροφή, Δεν Θα Ήταν Διόλου Παράξενο Ή Απίθανο, Θα Λέγαμε: Μα Δεν Σταμάτησα Στιγμή Να Αγαπώ 😘.

 

Καλή Σας Ανάγνωση…

 

 

Ποίημα: “Που Άνοιξη Μπαίνει…”

 

Αστεία που ‘ταν στο σχολειό

Σαν πήγαινα Δημοτικό

Πίσω θρανίο απ’ τη Γωγώ

Τι ομορφιά;

 

Λέγαμε ποίματα σειρά

Για Ρούμελη και για Μοριά

Μα και της Πίνδου τα βουνά

Τι ομορφιά;

 

Γυμνάσιο στον Λυκαβηττό

Και τρέξιμο στον Αρδηττό

Και με μια μάνα ίδια η Λητό

Τι ομορφιά;

 

Ταξίδευα παιδί κι εγώ

Με τον πατέρα μου οδηγό

Και Παύλο, Νίκο αδελφό

Τι ομορφιά;

 

Μα πιο πολύ μία φορά

Ένοιωσα κάποια αγκαλιά

Μια βροχερή πρωταπριλιά

Τι ομορφιά;

 

Γυρνώντας από το σχολειό

Και περπατώντας και οι δυο

Δίχως προθέσεις ή σκοπό

Τι ομορφιά;

 

Σαν μπήκα και σε μια σχολή

Έκανα έρωτα πολύ

Αλί Αλί και Τρισαλί

Τι ομορφιά;

 

Όμως με μαθηματικό

Όμορφο και ξανθό μωρό

Ένοιωθα όμορφα καιρό

Τι ομορφιά;

 

Κι αν χρόνια χωριά ήταν μακριά

Κι ας γνώρισε άλλα παιδιά

Πάντα την είχα στην καρδιά

Τι ομορφιά;

 

Κατόπιν πήγα σε δουλειά

Δημόσιο, μόνιμα λεφτά

Για να χορταίνει η κοιλιά

Τι βολεψιά;

 

Μπήκα γιατ’ είχα θυρωρό

Ασθένεια και έναν θειό

Συνδυασμό μοναδικό

Για έναν μπαμπά;

 

Μα ήθελα να φύγω γω

Κι έφυγα ένα πρωινό

Δίχως να το σκεφτώ λεπτό

Τι ομορφιά;

 

Κι έπειτα πάλι ήρθα ξανά

Για μία όμορφη ματιά

Που μου ‘ριξε μια κοπελιά

Τι ομορφιά;

 

Σ’ αυτή την ίδια τη δουλειά

Να είμαστε μαζί κοντά

Για να τη βλέπω από μακριά

Τι ομορφιά;

 

Μα και επειδή κάποια φορά

Με τον δικό μου τον μπαμπά

Ένοιωσα ιδιαίτερα κοντά

Τι ομορφιά;

 

Και είπα αφού θέλει αυτός

Κι είναι και ‘κείνη εκεί εντός

Να βάλω πλώρη εκεί εμπρός

Τι ξεπεσμός;

 

Μα πάντα όχι η κοπελιά

Κι έβαλα μια μικρή ελιά

Μες στην καρδιά μου βασιλιά

Τι ομορφιά;

 

Και λέω μήπως το πρωί

Να φύγω πάλι σαν πουλί

Που κοροϊδεύει ένα κλουβί

Χειμώνας βγαίνει;

 

Όταν κανείς δεν αγαπά

Γιατ’ έχει βρει έτσι δουλειά

Κλουβί έχει τότε η καρδιά

Τι σιδεριά;

 

Κι αν βγει απ’ αυτή τη φυλακή

Και χαιρετήσει όλο ζωή

Οι δρόμοι θα ‘ναι αδειανοί;

Και οι δικοί του οι πλέον ξένοι;

 

Μα γλύκα εσέ όποιος αγαπά

Αθάνατα σε αγαπά

Κι ας μην σε δει ποτέ του πια

Τι ομορφιά;

 

Μα ίσως σου γράφει σαν παιδί

Που θέλει σένανε πολύ

Κι ας είσαι άπιαστο πουλί

Τι ομορφιά;

 

Τώρα που ανθίζει γύρω η γη

Και που γελάει το παιδί

Σκέφτεται, μήπως ‘ρθεις κι εσύ;

Που άνοιξη μπαίνει…

 

Στέλιος Βερναδάκης

 

 

Αρχαία Κασταλία Κρήνη – Δελφοί – Παρασκευή 20 Μαρτίου 2026 Απόγευμα…