Για Τις Αναμεταξύ Σχέσεις Όλων Των Οντοτήτων Τουλάχιστον Της Γης

Κεφ. 3  “Για Τις Αναμεταξύ Σχέσεις Όλων Των Οντοτήτων Τουλάχιστον Της Γης”

«Καλό για τις σχέσεις όλων των οντοτήτων είναι να τηρούνται οι αναμεταξύ τους νόμοι, καλύτερο είναι να υπάρχει μεταξύ τους σεβασμός, κάλλιστο το να αγαπιούνται.»

Ηριδανός

«Ξὺν νόῳ λέγοντας ἰσχυρίζεσθαι χρὴ τῷ ξυνῷ πάντων, ὅκωσπερ νόμῳ πόλις, καὶ πολὺ ἰσχυροτέρως· τρέφονται γὰρ πάντες οἱ ἀνθρώπειοι νόμοι ὑπὸ ἑνὸς τοῦ θείου· κρατεῖ γὰρ τοσοῦτον ὁκόσον ἐθέλει καὶ ἐξαρκεῖ πᾶσι καὶ περιγίνεται.»

«Εκείνοι που μιλούν με νου πρέπει να στηρίζονται σ’ αυτό που είναι κοινό στα πάντα, όπως ακριβώς μια πόλη πρέπει να στηρίζεται στο νόμο της και με περισσότερη δύναμη ακόμα· γιατί όλοι οι ανθρώπινοι νόμοι τρέφονται από τον ένα, το θεϊκό· γιατί αυτός κυριαρχεί όσο ακριβώς θέλει, επαρκεί για τα πάντα και περισσεύει.»

Ηράκλειτος

«Ό Θεός αγάπη εστί και ό μένων εν τη αγάπη εν τω Θεώ μένει και ό Θεός εν αύτώ» (Α’ Ίωάν. δ’ 16).

«Ο Θεός είναι αγάπη· κι όποιος ζει μέσα στην αγάπη, ζει μέσα στον Θεό και ο Θεός μέσα σ’ αυτόν».

Ιωάννης ο Θεολόγος, (επιστολή Α΄ Ιωάννου, κεφ.4, παρ.16)

Όταν γεννιέται ο άνθρωπος, ο πρώτος τρόπος διασύνδεσής του ή αν προτιμάτε συνύπαρξής του με τους γύρω του ανθρώπους, είναι να τους αγαπάει.

Στη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων γέννησης των ανθρώπων, συμβαίνει με τον ίδιο τρόπο να ανταποκρίνονται και οι γύρω του, δηλαδή συμβαίνει να τον αγαπούν κι εκείνοι.

Τούτο Είναι Και Το Κάλλιστο Από Όλα Όσα Εμείς Μπορούμε Και Καταλαβαίνουμε Και Συνήθως Στη Βρεφική Ηλικία Του Καθενός Μας Αυτό Διευρύνεται Και Για Όλους Τους Υπόλοιπους Ανθρώπους, Κοντινούς Δηλαδή Και Μακρινούς, Καθώς -Όπως ισχυριζόμαστε- Και Για Όλες Τις Άλλες Κοντινές Και Μακρινές Του Οντότητες, Έμβιες Ή Άβιες, Θνητές Ή Αθάνατες.

Αν στην πορεία της κοινής ζωής όλων τους, πάψει να υφίσταται είτε από τη μεριά του βρέφους είτε από όλες τις υπόλοιπες γύρω του οντότητες είτε εκείνες είναι θνητές είτε εκείνες είναι αθάνατες, αν και για τις τελευταίες είναι φανερά πιο δύσκολο, το να αγαπούν· καλό είναι να συνεχίσουν ή και να αρχίσουν αν είναι πολύ τρελούτσικες όπως σκεφτόμαστε για τον Διόνυσο ή τις βαθιά ερωτευμένες θνητές και αθάνατες γυναίκες, να σέβονται εκείνες τις άλλες οντότητες που έπαψαν να αγαπούν.

Τούτο σημαίνει πρακτικά κατ’ ελάχιστο, να συμπεριφέρονται σε εκείνες, σύμφωνα με τις αρχές του είδους τους.

Αν πάψει να υφίσταται κάποτε στην πορεία της κοινής ζωής τους το να μπορούν να συμπεριφέρονται και με σεβασμό, τότε θα πρέπει αναγκαία για τη συνύπαρξή τους να δημιουργηθούν νόμοι, εξελισσόμενοι νόμοι, που από όποιο είδος και να δημιουργηθούν να συμπεριλαμβάνουν ισότιμα και τα υπόλοιπα είδη και καλό τότε κατά τη γνώμη μας θα είναι αρχικώς οι νόμοι εκείνοι να τηρούνται δίχως ποινές, ή με πολύ μεγάλη επιείκεια.

Σκεπτόμενοι αντιστρόφως δηλαδή σκεπτόμενοι πια στην εποχή μας και την ηλικία μας, καλό είναι οι νόμοι να τηρούνται ισότιμα δίχως τον φόβο των ποινών τους, καλύτερο είναι το να υπάρχει μεταξύ των οντοτήτων σεβασμός, κάλλιστο το να αγαπιούνται.

Αφού οι νόμοι φανερά από ανάγκη ήδη δημιουργήθηκαν τουλάχιστον από το ανθρώπινο είδος, λογικό είναι να τηρούνται κυρίαρχα από το είδος μας.

Αλλά και από όλα όσα από τα άλλα είδη τούς αντιλαμβάνονται, μάλλον πως καλό είναι να τους λαμβάνουν κάπως υπόψη τους, ή μάλλον καλύτερα θα παρακαλούσαμε να τους λαμβάνουν κάπως υπόψη τους, ειδικά αν δεν σέβονται το είδος μας σύμφωνα με τις αρχές του είδους τους ή τους νόμους του είδους τους.

Όσα από τα είδη δεν είναι ακόμη στις δυνατότητές τους να τους καταλαβαίνουν, καλό μάλλον πως θα είναι αν στη μεταξύ μας σχέση δεν αγαπούν, όσο μπορούν να σέβονται ή τουλάχιστον να σέβονται όσο οι άνθρωποι ή οι συγκεκριμένοι άνθρωποι που θα ανταμώσουν στον βίο τους τα σέβονται και φυσικά όσο τούτο αυτά μπορούν και το καταλαβαίνουν.

Πάρα ταύτα νομίζουμε ότι κι εμείς θα πρέπει να δείχνουμε, ως προς την αναφερόμενη συμπεριφορά τους στις προσωπικότητές μας και τους δικούς μας νόμους που φαίνεται ότι δεν κατανοούν, άπειρη υπομονή και μηδενική ανυπομονησία· όπως το ίδιο χρειάζεται να κάνουμε -ή έστω είναι το ωραίο να κάνουμε- και με όλες τις υπόλοιπες οντότητες του πλανήτη, είτε που στον βίο τους φαίνεται να αντιλαμβάνονται και κατανοούν όλα τούτα που γράφουμε, είτε που ακόμη όχι.

Έτσι ακριβώς δηλαδή· κλείνοντας το κεφάλαιο γράφοντας περισσότερα για εκείνους που ακόμη εμείς οι ίδιοι οι άνθρωποι, δεν αντιλαμβανόμαστε και δεν κατανοούμε· όπως θα πρέπει κατά τη γνώμη μας να κάνει κατ’ ελάχιστο, το εξαναγκαστικά νεαρό της προσωπικής μας ηλικίας ως είδος, με τους αθάνατους και τις αθάνατες και φυσικά, αν οι αθάνατες εκείνες οντότητες αυτό το επιθυμούν· και δεν επιθυμούν για παράδειγμα κάτι άλλο δικό τους, ή σκέφτονται, αισθάνονται, επιζητούν με τη νοημοσύνη τους την κάθε στιγμή κάτι διαφορετικό.

Στέλιος Βερναδάκης

Βιβλίο: «Δημοκρατία Ή Η Φύση Των Ανθρωπίνων Σχέσεων»,

Κεφάλαιο: «3  Για Τις Αναμεταξύ Σχέσεις Όλων Των Οντοτήτων Τουλάχιστον Της Γης».