Καλημέρα σας, ξεκινήσαμε μόλις πριν από λίγη ώρα να γράφουμε ένα καινούργιο βιβλίο.
Νομίζουμε ότι, αφού έχουμε λύσει κατ’ εμάς στην ολότητά τους τα θέματα της Υγείας, ή μάλλον καλύτερα κάναμε ότι πιο κατανοητό μπορούσαμε εμείς μέχρι στιγμής προς τούτο και, αν δεν παρουσιαστεί στον βίο μας κάτι καινούργιο είτε από εμάς είτε από τον περίγυρό μας, μάλλον πως από εδώ και πέρα θα γράφουμε μόνο για τη μυθολογία του ήδη υπαρκτού κόσμου μας και το μέλλον του.
Σε αυτά τα πλαίσια σας βάζουμε την αρχή της, με μάλλον τον τίτλο:
Η Ποιητική Αρχή Του Κόσμου Μας
Εισαγωγή
Υπάρχουν πολλές πολλές εκδοχές πολλών μύθων.
Ο κυρίως λόγος νομίζουμε προς τούτο, είναι επειδή πολλοί άνθρωποι, ταυτίστηκαν με πολλούς προγενέστερούς τους και σε πολλά πράγματα, ίσως επειδή λέγεται ότι η ιστορία εν γένει επαναλαμβάνεται.
Η αλήθεια είναι όμως όπως πάντα νομίζουμε, επειδή πολλοί θέλησαν να αποκτήσουν την πολύ καλή φήμη της σοφίας των μυθογράφων, με την όποια δική τους σοφία.
Λέει κάπου ο Ησίοδος στο έργο του Έργα Και Ημέραι, ότι οι μούσες τον ενέπνευσαν ενώ έβοσκε τα πρόβατά του και πως του έδωσαν ραβδί από ξύλο αειθαλούς Δάφνης και του είπαν πως ξέρουν τα παρελθόντα, τα παρόντα και τα μέλλοντα και ακόμη πως ξέρουν να λένε ψέματα που να φαίνονται σαν αλήθεια, αλλά ξέρουν να λένε και την αλήθεια.
Ίσως μαζί και τούτος, να είναι ο λόγος για τις πολλές πολλές διαφορετικές διηγήσεις πολλών μύθων.
Κατά γενική ομολογία, όσο πιο πίσω στον χρόνο πηγαίνουν οι μύθοι για τους τιτάνες και τους θεούς, τόσο πιο ανθρώπινοι και πραγματικοί φαίνονται στην περιγραφή τους οι ίδιοι και οι ίδιες και όσο πιο πρόσφατοι οι μύθοι, τόσο και πιο αποκυήματα φαντασιόπληκτων φαίνονται ομοίως στην περιγραφή τους από τους μυθογράφους.
Το γιατί ενώ οι μούσες ξέρουν την αλήθεια, επιλέγουν να λένε ψέματα, είναι κάτι που από την καθημερινότητά μας μπορούμε να εκφράσουμε ως το ότι, σε έναν ανώριμο για παράδειγμα άνθρωπο που θα μεταφέρει κάτι σε μια ανώριμη ανθρωπότητα, καλό είναι να υπάρχει σύνεση σε εκείνα που θα πει ο ίδιος.
Προφανώς αν ο ίδιος δεν είναι ιδιαίτερα συνετός, πιθανότατα να γίνονται εκείνες για εκείνον συνετές, εμείς δηλαδή έτσι θα κάναμε στη θέση τους.
Φαίνεται όμως επίσης ισχυρά νομίζουμε κιόλας, κυρίως από τις λεπτομέρειες που μπορούν και παρουσιάζουν περιγράφοντας οι μυθογράφοι, ότι όλοι τους έχουν κάποια σοφία και πως είναι πολύ πιθανόν να βρίσκονται και οι ίδιοι, σε αυτή καθαυτή την καρδιά των γεγονότων που περιγράφουν, ή έστω στην εποχή της.
Ή και εδώ ουσιαστικά αποκτάει το ενδιαφέρον της η μυθολογία μας, να έχουν με κάποιο τρόπο πρόσβαση σε όλα τούτα.
Πρόσβαση κυρίαρχα νοητική, χωρίς όμως και από συνεχείς δοκιμές τους, να της λείπει η απαιτούμενη πρακτική εμπειρία, ότι κάπως έτσι είναι τα πράγματα τουλάχιστον στο περίπου, σε όλα τούτα που θα γράψουμε.
Η ακόμη καλύτερα, για να μην επεκτείνουμε κιόλας ίσως και στο άπειρο για μερικούς και μερικές το ήδη υπάρχον μυστήριο σε όλα τούτα, να έχουν απλούστερα μία καθοδηγητική πρόσβαση σε όλες αυτές τις εξαιρετικά πολλές στην εποχή μας πληροφορίες, δίχως όμως να τις λείπουν εμπλουτίζοντάς τις και οι καινούργιες παρόμοιες από εκείνους πληροφορίες για την ανθρωπότητα.
Ή ίσως ακόμη καλύτερα, δίχως να τις λείπουν εμπλουτίζοντάς τις και οι καινούργιες παρόμοιες από εκείνους πληροφορίες για την ανθρωπότητα, που στην απεραντοσύνη της ζωής και του σύμπαντος κόσμου μπορεί να μην έχουν ακόμη ανακαλυφθεί, ή με βεβαιότητα ακόμη ανακαλυφθεί τουλάχιστον για εκείνους από την ανθρωπότητα.
Καλύτερα όμως είναι να πούμε ότι δεν τους έχουν ανακαλυφθεί από τη θνητή ανθρωπότητα, κυρίως επειδή και οι θεοί και οι θεές ή αν προτιμάτε οι μούσες και οι μουσαίοι, κατά τη γνώμη μας -αρχικώς του Ηράκλειτου γνώμη- άνθρωποι είναι, απλά όμως -όσο απλό τούτο μπορεί να είναι- είναι αθάνατοι άνθρωποι.
Να πούμε επίσης ότι για όλα αυτά που πρόκειται να γραφούν από εμάς, να μην τα πάρετε καθόλου κατά γράμμα.
Κατά πνεύμα όμως ναι, εννοείται πως ναι!
Συμβαίνουν με έναν τρόπο ουσιαστικό στην ουσία τους, όπως εκείνη η νοητική εικόνα που πηγάζουν προς εκείνο που επιθυμούν να πετύχουν οι νόμοι της πολιτείας μας, που όμως συχνά οι άνθρωποι όταν δεν ξέρουν πως να αντιμετωπίσουν μία πρωτόγνωρη για εκείνους κατάσταση, τους ακολουθούν δικάζοντας με το γράμμα τους.
Για παράδειγμα για την υπάρχουσα νομοθεσία στο να μην περνούν ακόμη και οι πεζοί με κόκκινο το φανάρι τους, στο πνεύμα του νόμου υπάρχει τόσο η ασφάλεια η δική τους πίσω από τον κανονισμό, όσο και των γύρω τους, για παράδειγμα των παιδιών που ακόμη μαθαίνουν πως να συμπεριφέρονται, αλλά και των αυτοκινητιστών.
Αλλά και των αυτοκινητιστών, που θα πρέπει για να μπορούν να δίνουν πάντα την απόλυτη προσοχή τους στους πεζούς και τουλάχιστον κατά κανόνα την προτεραιότητά τους, με έναν όμως μη απόλυτο τρόπο, να γνωρίζουν νομίζουμε τουλάχιστον τι νόμιμα οφείλουν και εκείνοι να πράξουν, όταν το φανάρι τους για παράδειγμα δείχνει το κόκκινο ανθρωπάκι.
Έτσι ο νόμος λέει στους πεζούς να περνούν το φανάρι όταν είναι για εκείνους πράσινο, αλλά στο πνεύμα του λέει να μην το περνάνε όταν περνάνε ταυτοχρόνως στο διάβα τους αυτοκίνητα, ειδικά και ακόμη περισσότερο όταν περνάνε παρομοίως ταχύτατα άλλα αυτοκίνητα, επισημαίνουμε ξανά ακόμη κι αν το φανάρι των πεζών είναι πράσινο.
Ομοίως το γράμμα του νόμου επιβάλλει ένα πρόστιμο αν περάσουν πάντα οι πεζοί το κόκκινο για εκείνους φανάρι ακόμη κι αν δεν περνάει με βεβαιότητα για τα επόμενα δέκα λεπτά διασταυρώνοντάς τους αυτοκίνητο, ενώ για το πνεύμα του είναι όλα μια χαρά, αρκεί πάντα με βεβαιότητα να μην περνάει από εκεί διασταυρώνοντάς τους κανένα αυτοκίνητο ή μηχανάκι ή φορτηγό, ή γενικότερα οτιδήποτε θα μπορούσε να τους παρασύρει, ή και απλούστερα και μόνο δηλαδή να υπάρξει ο φόβος να γίνει κάτι τέτοιο.
Για να περάσει όμως με ασφάλεια ο πεζός τον δρόμο και δίχως -με σχετική βεβαιότητα- πρόστιμο, θα πρέπει να τηρήσει και το γράμμα του νόμου και το πνεύμα του.
Γράφουμε δίχως με σχετική βεβαιότητα πρόστιμο, επειδή και κάποιοι κατά το γράμμα και το πνεύμα του νόμου νόμιμοι άνθρωποι, μπορεί να αδικηθούν.
Παρομοίως λοιπόν και για εμάς που γράφουμε ή καλύτερα θα γράψουμε τούτα τα πράγματα και το πνεύμα τους, θα πρέπει κυρίαρχα ο άνθρωπος να ακούει αυτή την πανέμορφη εσωτερική φωνή που έχει από τη φύση του.
Αλλά όταν και για όσο αυτή του η εσωτερική φωνή είναι αντίθετη των Ανθρωπιστικών Αρχών του, όπως για παράδειγμα αν του λέει να κάνει οσοδήποτε λίγο κακό στον οποιονδήποτε συνάνθρωπό του, να μην την ακούει με την έννοια του να μη συναινεί διαπράττοντάς την, να μην δηλαδή υπακούει ακόμη και εμμέσως τουλάχιστον συνειδητά, αλλά κατά τη γνώμη μας και για εκείνα που γνωρίζουμε για το ασυνείδητο ακόμη και ασυνείδητα, ιδανικά να μην υπακούει ακόμη και στο ελάχιστο είτε συνειδητά, είτε και πλήρως πάρα ταύτα ασυνείδητα.
Γενικότερα όταν κρίνει ότι το ωραίο είναι να πράξει σύμφωνα με εκείνη, τότε να πράττει, αλλιώς να την προσπερνάει.
Ταυτοχρόνως μέσα από αυτήν την διαδικασία και τα αποτελέσματα των πράξεων του ή της αδράνειάς του, να βγάλει και ίδιος συμπεράσματα για τούτη την πανέμορφη εσωτερική μας φωνή, κυρίως όμως μαθητευόμενος και σκεπτόμενος κατά τη γνώμη μας, το για εμάς γεγονός πως είτε αντιστοιχεί εκείνο που λέει η εσωτερική μας φωνή σε κάποια αθάνατη οντότητα, είτε στην ίδια την πανέμορφη ανθρώπινη φύση μας, η ουσία της είναι ότι είναι ίσως και απείρως πιο αγαποβόλα από τις πιο αγαποβόλες θεωρήσεις που μπορούμε να κάνουμε για εκείνα που μας λέει.
Ενώ όσον αφορά το γράμμα εκείνων που θα γράψουμε, θα πρέπει να τηρεί και τη νομοθεσία της χώρας του.
Έτσι μπορεί σε κάποιον να του λέει η εσωτερική του φωνή να διαδηλώσει γυμνός στην πλατεία συντάγματος ή να πάει παρομοίως να παίξει στο δάσος της γειτονιάς του με τις νύμφες και τους νυμφίους, με τις νεράιδες και τους νέραϊδους και ίσως με τους συνανθρώπους του που είναι μια χαρά με το πνεύμα εκείνων που θα γράψουμε, αλλά αν πάρει αυτήν του την εσωτερική φωνή κατά γράμμα ή την πραγματοποιήσει με τρόπο φανερό στη διοικητική αρχή που επιβάλλει τον νόμο, το πιο πιθανόν είναι να υποστεί τις νόμιμες προβλεπόμενες κυρώσεις της πολιτείας του.
Η Ποιητικά Συμβατική Αρχή Του Κόσμου Μας Και Το Μέλλον Του, Ή Μήπως Υπό Την Αντίστροφην Έννοιαν, Το Δίχως Τέλος Μέλλον Του Κόσμου Μας Και Το Δίχως Αρχή Παρελθόν Του
Το Σημείο Που Θα Μπορούσαμε Να Ονομάσουμε Αρχή Του Χρόνου Μας, Είναι Όταν Από Εκείνα Που Μαζί Αλληλοαναιρούνται, Όταν Δηλαδή Από Εκείνα Που Μαζί Μόνο Νοούνται, Επήλθε Ο Δυισμός Τους Στον Πραγματικό Μας Απτό Κόσμο, Δηλαδή Δημιουργήθηκαν Τα Αντίθετά Τους Στον Πραγματικό Μας Πάντα Απτό Κόσμο.
Έτσι Δημιουργήθηκαν Αρμονικώς Και Ταυτοχρόνως Που Εμείς Τα Αντιλαμβανόμαστε Ότι Υπήρχαν Από Πάντα, Από Πάντα Με Την Έννοια Ότι Όσο Πίσω Αριθμητικώς Και Να Πάμε Σε Έτη Θα Τα Συναντήσουμε, Η Φωτιά Και Το Νερό, Ο Χώρος Και Η Τρύπα, Το Μέλλον Και Το Παρελθόν, Η Έλξη Και Η Άπωση Ή Αν Προτιμάτε Για Την Έλξη Η Αγάπη Δίχως Ελευθερία Και Για Την Άπωση Η Ελευθερία Δίχως Αγάπη, Το Πνεύμα Και Η Ύλη, Ή Έμβια Ύλη Και Η Άβια, Το Άρρεν Και Το θήλυ.
Όπου Τρύπα Εννοούμε Το Αντίθετο Της Εκδήλωσης Του Χώρου, Όχι Δηλαδή Το Κενό, Για Εμάς Δεν Υπάρχει Συνολικά Κενό Στον Κόσμο Μας, Μόνο Κενό Από Κάποιο Γενικά Στοιχείο Δηλαδή Κενό Από Κάτι, Αλλά Εννοούμε Το Φαινόμενο Της Απορρόφησης Του Χώρου Και Των Αντικειμένων Του.
Δηλαδή Νοητά Ως Χώρο Εννοούμε Τη Στρέψει Των Οντοτήτων, Δηλαδή Εκείνων Που Υπάρχουν, Προς Τα Έξω Και, Ως Τρύπα, Εννοούμε Τη Στρέψει Των Οντοτήτων, Δηλαδή Εκείνων Που Υπάρχουν, Προς Τα Έσω.
Η Φωτιά Με Την Έλξη Του Ίδιου Του Εαυτού Της Ή Αν Προτιμάτε Τη Συμπύκνωση, Δημιούργησε Στο Μέλλον Και Στον Χώρο Τα Αστέρια, Δηλαδή Τον Σπόρο, Δηλαδή Τον Πραγματικό Πυρήνα Της Ζωής.
Το Νερό Με Την Άπωση Του Εαυτού Του Ή Αν Προτιμάτε Την Αραίωση, Δημιούργησε Ταυτοχρόνως Ή Αν Προτιμάτε Αρμονικώς Στο Μέλλον Και Στον Χώρο, Το Ψυχρό Αλλά Γόνιμο Από Την Παρουσία Του Πλέον Διάστημα.
Η Φωτιά Με Τη Συνύπαρξή Και Την Έλξη Της Από Το Ψυχρό Διάστημα, Δημιούργησαν Στο Μέλλον Και Στον Χώρο Τον Αέρα.
Ο Αέρας Με Την Έλξη Του Εαυτού Του, Δηλαδή Τη Συμπύκνωσή Του, Δημιούργησε Τους Πλανήτες Στον Χώρο, Πέραν Δηλαδή Των Αστεριών Που Υπήρχαν Ήδη Εκεί Με Τη Διαδικασία Που Αναφέραμε.
Το Μέλλον Με Την Έλξη Του Για Το Παρελθόν Και Τη Συνένωσή Τους, Δημιούργησαν Το Παρόν Που Πράγματι Δεν Πιάνεται, Αλλά Στα Σίγουρα Βιώνεται Τουλάχιστον Από Την Κάθε Έμβια Οντότητα.
Το Πνεύμα Με Την Έλξη Του Για Την Ύλη Και Την Αναλογία Της Συνύπαρξής Τους, Δημιούργησαν Τον Έμβιο Και Τον Άβιο Κόσμο Μας, Στην Αντίστοιχη Αναλογία Της Ύλης Και Του Πνεύματος Που Χαρακτηρίζει Την Έμβια Ή Την Άβια Κατάσταση Της Ύλης, Στην Ουσία Της Όμως Χαρακτηρίζει Μια ΥλικοΠνευματική Οντότητα.
Το Θήλυ Με Την Έλξη Του Για Το Άρρεν, Δημιούργησαν Το Κατ’ Εικόνα Και Καθ’ Ομοίωση.
Η Αν Ίσως Προτιμάτε, Αρχικώς Υπήρχαν Το Εδώ Και Το Τώρα.
Όμως Και Εκείνα Υπήρχαν Ως Δυισμός Ενός Άλλου Πράγματος, Δημιουργώντας Έτσι Τα Αντίθετά του.
Με Τον Δυισμό Του Εδώ Προέκυψε Ο Χώρος Και Η Τρύπα, Που Συναρτήσει Του Δυισμού Και Του Τώρα, Δηλαδή Τον Δυισμό Του Παρόντος, Προέκυψε Το Παρελθόν Και Το Μέλλον.
Έτσι Εμείς Συνειδητοποιούμε Με Όλες Μας Τις Αισθήσεις -Στον Κόσμο Μας Και Στην Ολότητά Τους- Τους Εαυτούς Μας Στο Παρόν Και, Μόνο Νοητά, Τους Συνειδητοποιούμε Στο Παρελθόν Και Στο Μέλλον.
Δεδομένων Του Χώρου Και Της Τρύπας Και, Του Παρελθόντος Και Του Μέλλοντος, Προέκυψε Η Κίνηση, Που Η Ελεύθερη Κίνηση Από Το Παρελθόν Στο Μέλλον Είναι Χαρακτηριστικό Της Ζωής, Αν Δεν Προκαλεί Κιόλας Μαζί Με Την Αγάπη Το Φαινόμενο Της.
Όμως Ουσιαστικά Εκείνη Δημιουργείτε Όπως Τη Γνωρίζουμε, Από Τη Συνένωση Του Πνεύματος Και Της Ύλης.
Χαρακτηριστικό Της Ζωής Είναι Και Η Αγάπη, Που Μπορεί Να Προκαλεί Κιόλας Ισχυριζόμαστε, Μαζί Με Την Ελευθερία Και Με Την Παρουσία Της Φωτιάς Και Του Νερού, Επίσης Το Φαινόμενό Της, Που Συχνά Παίρνει Τη Μορφή Στους Ανθρώπους Του Καρποφόρου Έρωτα Και Που Με Το Σεβασμό Της Στην Ελευθερία Και Της Καινούργιας Ύπαρξης, Συνθέτει Τον Κόσμο Μας Και, Η Ελευθερία, Που Με Φωτιά Αλλά Δίχως Νερό Και Με Αγάπη Δίχως Διάρκεια, Συχνά Παίρνει Τη Μορφή Του Πάθους, Που Προκαλεί Την Κίνηση Που Τον Αποσυνθέτει.
Ο Δε Ιωάννης Ο Θεολόγος Έγραψε Ότι Η Ζωή Είναι Το Φως Των Ανθρώπων.
Ο Αργύρης Τσακαλίας Βροντοφώναζε Ότι Ο Άνθρωπος Υπήρχε Από Πάντα.
Ίσως Το Άρρεν Στον Χώρο Να Είναι Το Θήλυ Στην Τρύπα Και Αντιστρόφως.
Όμοια, Ίσως Το Άρρεν Στην Τρύπα Να Είναι Το Θήλυ Στον Χώρο Και Αντιστρόφως.
Αν Υπήρχε Ο Άνθρωπος Από Πάντα, Ισχυριζόμαστε Ότι Θα Υπήρχε Και Ο Θεός Από Πάντα, Αφού Σύμφωνα Με Τον Ηράκλειτο Ο Θεός Είναι Άνθρωπος Αθάνατος Και Ο Άνθρωπος Θεός Θνητός.
Ίσως, Οι Άνθρωποι Εν Ζωή Στον Χώρο Κινούνται Από Το Παρελθόν Του Χώρου Στο Μέλλον Του Και Οι Άνθρωποι Με Απουσία Ζωής Στον Χώρο Από Το Μέλλον Του Χώρου Στο Παρελθόν Του Και Αντιστρόφως.
Έτσι Ίσως, Οι Άνθρωποι Με Απουσία Ζωής Στον Χώρο Κινούνται Από Το Παρελθόν Της Τρύπας Στο Μέλλον Της Και Οι Άνθρωποι Εν Ζωή Στον Χώρο Από Το Μέλλον Της Τρύπας Στο Παρελθόν Της.
Έτσι Ίσως, Εμείς Γνωρίζουμε Ήδη Για Εμάς Και Το Παρελθόν Μας Στον Χώρο Και Εκείνοι Γνωρίζουν Ήδη Για Εμάς Και Το Μέλλον Μας Στον Χώρο.
Και Έτσι Ίσως Γνωρίζουμε Εκατέρωθεν, Αντιστρόφως Όμως Χρονικά, Για Την Τρύπα.
Δηλαδή Ίσως, Οι Άνθρωποι Εν Ζωή Στον Χώρο Γνωρίζουν Για Το Παρελθόν Των Ανθρώπων Με Απουσία Ζωής Στον Χώρο Και Οι Άνθρωποι Με Απουσία Ζωής Στον Χώρο Γνωρίζουν Για Το Παρελθόν Των Εν Ζωή Ανθρώπων Στον Χώρο Στην Τρύπα.
Το Σημαντικό Όμως Που Εδώ Διαφαίνεται Καθαρά, Είναι Ότι Αν Ταύτα Ισχύουν, Αλλάζοντας Με Την Ελεύθερη Βούλησή Μας Το Μέλλον Μας Στον Χώρο, Αλλάζουμε Το Παρελθόν Μας Στην Τρύπα, Που Στη Συνέχεια Αλλάζει Το Μέλλον Της Εκεί Και Άρα Τελικώς Αλλάζει Και Το Παρελθόν Μας Στον Χώρο, Ή Καλύτερα Προχωράει Προς Τα Πίσω Μέχρι Τη Μυθολογική Του Αρχή, Μέχρι Δηλαδή Το Χρυσό Γένος Του Ησιόδου Ή Μέχρι Ακόμη Και Το Αδαμάντινο Γένος Του Ενώχ.
Τούτα Εξηγούν Και Το Γιατί Δεν Υπάρχει Αρχή Του Κόσμου, Στον Κόσμο Μας Όσο Προχωράει Το Μέλλον Του Άλλο Τόσο Προχωράει Και Το Παρελθόν Του.
Είναι Κάτι Σαν Τους Θετικούς Αριθμούς Που Δεν Έχουν Πάνω Πέρας Και Τους Αντίθετούς Τους Τους Αρνητικούς Που Δεν Έχουν Αρχή.
Εδώ Βασίζονται Ουσιαστικά Οι Θεραπείες Μας, Που Από Το Θεωρητικό Τους Υπόβαθρο, Φαίνεται Ότι Είναι Κιόλας Δίχως Θεραπευτικά Όρια.
Και Έτσι Σκεπτόμενοι Φαίνεται Και Πάλι Ότι, Όσος Χρόνος Χρειάστηκε Έτσι Ώστε Σιγά-Σιγά Και Μέρα Με Τη Μέρα Αναλόγως Και Της Ποσότητας Εκείνης Που Έλαβε Και Βλάπτει, Κανείς Να Ασθενήσει, Τόσος Αναλογικώς Με Όλα Εκείνα Που Γράψαμε Χρόνος Χρειάζεται Πίσω Για Τον Ίδιο, Να Υγιαίνει Ξανά.
Να Κάνουμε Εδώ Μόλις Μια Απλή Αναφορά Του Αρχαίου Σοφού Των Σοφών Ηράκλειτου Για Την Αρμονία Των Αντιθέτων.
(https://www.mikrosapoplous.gr/heracletus/heracletus3.html).
Να Πούμε Επίσης Όσον Αφορά Τα Μόλις Προηγούμενα, Ότι Ο Αρχαίος Σοφός Των Σοφών Ηράκλειτος Είπε:
“ἀθάνατοι θνητοί, θνητοὶ ἀθάνατοι. ζῶντες τὸν ἐκείνων θάνατον, τὸν δὲ ἐκείνων βίον τεθνεῶτες”.
Δηλαδή Ότι:
“Οι αθάνατοι είναι θνητοί και οι θνητοί αθάνατοι· αυτοί ζουν από το θάνατο εκείνων κι εκείνοι πεθαίνουν από τη ζωή αυτών”.
Ηράκλειτος
Και Κάπου Αλλού Όπως Περίπου Το Θυμάμαι, Ότι Ο Ύπνος Είναι Σαν Ένας Μικρός Θάνατος.
Τούτα Εξηγούν Τα Μάλα Γιατί Και Ο Ύπνος Μπορεί Και Λειτουργεί Και Επιδιορθωτικά Για Τον Οργανισμό, Ουσιαστικά Θεραπεύοντάς Τον.
Φαίνεται Ακόμη Ίσως Ότι, Αν Ο Θεός Για Να Κατοικεί Μέσα Μας Χρειάζεται Να Αγαπάμε, Τότε Για Να Κατοικεί Στους Ανθρώπους Με Απουσία Ζωής Στον Χώρο Στην Τρύπα, Χρειάζεται Ίσως Να Μισούνε, Που Μίσος Στην Τρύπα Αντιστοιχεί Με Αγάπη Στον Χώρο.
Τη Διαφορά Κάνει Για Εμάς Πάντα Για Να Παραμείνουμε Εν Ζωή Στον Χώρο Ή Αν Προτιμάτε Αείζωοι Στον Χώρο, Να Μετουσιώνουμε Το Μίσος Σε Αγάπη.
Οι Δε Άνθρωποι Με Απουσία Ζωής Στον Χώρο Αντιστρόφως Στην Τρύπα, Δηλαδή Να Μετουσιώνουν Την Αγάπη Μας Στον Χώρο, Δηλαδή Το Μίσος Μας Στην Τρύπα, Σε Μίσος Τους Στον Χώρο Δηλαδή Σε Αγάπη Τους Στην Τρύπα.
Θα Πρέπει Όμως Να Προσέξει Κανείς Ότι Αναφερόμαστε Για Ανθρώπους Με Απουσία Ζωής Στον Χώρο Στην Τρύπα, Δηλαδή Για Τους Ανθρώπους Εν Ζωή Στον Χώρο Στον Χώρο.
Οι Άνθρωποι Με Απουσία Ζωής Στον Χώρο Στον Χώρο, Αν Υπάρχει Η Δυνατότητα, Για Να Αναβιώσουν Ξανά Ως Άνθρωποι Θα Πρέπει Να Αγαπάνε Ή Να Αγαπηθούνε Προφανώς Πολύ Παραπάνω Από Το Συνηθισμένο.
Ουσιαστικά Όμως Μιλάμε Πάντα Και Στις Δύο Περιπτώσεις, Για Να Αγαπάει Κανείς Στον Χώρο Ή Να Μισεί Στην Τρύπα, Δηλαδή Μιλάμε Για Το Ένα Και Το Αυτό Ίδιο Πράγμα.
Στην Ελληνική Μυθολογία Αθάνατος Και Αθάνατη Λέγονταν Εκείνος Και Εκείνη, Που Δεν Μπορούσαν Να Πεθάνουν Με Τίποτα Και Με Κανέναν Τρόπο.
Μήπως Μόνο Ο Ήδη Νεκρός Και Η Ήδη Νεκρή Δεν Μπορούν Να Πεθάνουν Με Τίποτα Και Με Κανέναν Τρόπο;
Η Γνώμη Μας Είναι Ότι Η Μόλις Προηγούμενη Σκέψη Μας Έχει Ενδιαφέρον, Αλλά Δεν Ισχύει.
Θα Αναφέρουμε Μόνο Ότι Ο Ενώχ Που Θεωρείτε Παμπάλαιος, Είχε Γράψει Ότι Τα Πρώτα Δύο Ανθρώπινα Γένη Ήταν Αέρινα.
Πως Θα Μπορούσε Να Πεθάνει Κάτι Που Είναι Αέρινο;
Θα Μιλήσουμε Όμως Για Όλα Αυτά Στην ΑνθρωποΘεογονία Μας.
Φαίνεται Ισχυρά Ότι:
Η Κίνηση Στον Χώρο Είναι Ακινησία Στην Τρύπα Και Αντιστρόφως.
Η Ακινησία Στον Χώρο Είναι Κίνηση Στην Τρύπα Και Αντιστρόφως.
Η Σύνθεση Στον Χώρο Είναι Αποσύνθεση Στην Τρύπα Και Το Αντίστροφο.
Η Αποσύνθεση Στον Χώρο Είναι Σύνθεση Στην Τρύπα Και Το Αντίστροφο.
Η Αγάπη Στον Χώρο Είναι Ελευθερία Στην Τρύπα Και Το Αντίστροφο.
Η Ελευθερία Στον Χώρο Είναι Αγάπη Στην Τρύπα Και Το Αντίστροφο.
Η Φωτιά Στον Χώρο Είναι Νερό Στην Τρύπα Και Το Αντίστροφο.
Το Νερό Στον Χώρο Είναι Φωτιά Στην Τρύπα Και Το Αντίστροφο.
Το Φως Της Φωτιάς Στον Χώρο Είναι Σκοτάδι Στην Τρύπα Και Το Αντίστροφο.
Το Σκοτάδι Στον Χώρο Είναι Φως Στην Τρύπα Και Το Αντίστροφο.
Η Ενθαλπία Στον Χώρο Είναι Εντροπία Στην Τρύπα Και Αντιστρόφως.
Η Εντροπία Στον Χώρο Είναι Ενθαλπία Στην Τρύπα Και Αντιστρόφως.
Συνεπώς Υπάρχει Για Όλους Όλες Και Όλα, Είτε Ζωή Στον Χώρο, Είτε Ζωή Στην Τρύπα.
Τα Παραπάνω Ισχυριζόμαστε Ότι Αιτιολογούν Και Το Γιατί Υπάρχει, Τόση Θεωρητικώς, Μα Τόση Σκοτεινή Ύλη Στον Κόσμο Μας.
Έτσι Φαίνεται Ότι Ίση Σε Ποσότητα Αγάπη Και Ελευθερία Και Φωτιά Για Έναν Έμβιο Οργανισμό, Τον Διατηρεί Δίχως Αυξομειώσεις Στη Συνειδητή Ζωή, Τόσο Στον Χώρο, Όσο Και Στην Τρύπα.
Όμοια Έτσι Φαίνεται Ότι, Παραπάνω Αγάπη Στον Χώρο Και Φωτιά Τού Δίνει Και Περισσότερη Συνειδητή Ζωή Εκεί Και Λιγότερη Στην Τρύπα, Ενώ Περισσότερη Ελευθερία Στον Χώρο Και Φωτιά Τού Δίνει Λιγότερη Συνειδητή Ζωή Εκεί Και Περισσότερη Στην Τρύπα.
Να Γιατί Ισχυριζόμαστε Ότι Όλα Στον Κόσμο Μας, Δηλαδή Στο Παρόν Μας, Είναι Αλληλένδετα Και Συνάμα Βρίσκονται Στο Εδώ Και Στο Τώρα.
Τόσο Το Παρελθόν Μας, Όσο Και Το Μέλλον Μας.
Τόσο Ο Πάνω Κόσμος Μας, Όσο Και Ο Λεγόμενος Ψυχρός Κάτω Κόσμος Του Άδη.
Ισχυριζόμαστε Ότι Είναι Αλληλένδετα, Επειδή Όλα Πράγματι, Ορατά Και Αόρατα, Φανερά Και Αφανέρωτα, Όπως Παρατήρησε Και Είπε Ο Αρχαίος Σοφός Των Σοφών Ηράκλειτος, Είναι Ένα.
Είναι Ένα Ή Καλύτερα Είμαστε Όλα, Όλοι Και Όλες Ένα, Αλλά Και Με Τους Αλλεπάλληλους Δυισμούς Που Πραγματοποιήθηκαν Και Σίγουρα Θα Εξακολουθούν Να Πραγματοποιούνται Στο Μέλλον, Διατηρείται Και Η Προσωπικότητά Μας Όπως Την Αντιλαμβανόμαστε.
Με Βεβαιότητα Με Κάποιον Τρόπο Μπορούμε Να Αντιληφθούμε Ή Καλύτερα Να Νοιώσουμε Και Όλους Τους Πολλαπλούς Εαυτούς Μας.
Δεν Είναι Διόλου Μικρή Η Αξία Της Ενσυναίσθησης, Εναντιθέτως.
Όλοι Οι Κανόνες Που Γράφουμε Για Τη Συμπεριφορά Μας Με Τους Γύρω Μας Στα Βιβλία Μας, Τη Χρειάζονται.
Έτσι Φαίνεται Ότι Μόνο Η Ζωή Στον Χώρο Ή Αν Προτιμάτε Η Ζωή Του Πάνω Κόσμου, Που Προκαλεί Και Την Ενθαλπία Του, Μπορεί Τόσο Να Διατηρήσει Μέσω Κάποιου Μέτρου Της Αγάπης Της Φωτιάς Και Της Ελευθερίας Κάποιον Εκεί, Όσο Και Να Απελευθερώσει Κάποιον Άλλον Από Την Ενθαλπία Της Τρύπας Ή Αν Προτιμάτε Από Τη Ζωή Στον Άδη.
Με Κάποιο Μέτρο, Που Με Βεβαιότητα Λέμε Ότι Το Βάζει Μόνο Η Ανάγκη Μας Για Βρώση Και Ζωντανών Οργανισμών Για Την Επιβίωσή Μας, Η Κάθε Μορφή Ζωής Είναι Πάντα Υπέρ Μας…
Στέλιος Βερναδάκης
