Το Ποίημα Ολοκληρώθηκε στις 31 Ιανουαρίου 2026 Το Πολύ Πρωί, Μια Μέρα Δηλαδή Πριν Μπει Ο Φλεβάρης.
Καλή σας ανάγνωση…
Το Άστρο της Γης
Απ’ όλα τ’ άστρα τ’ ουρανού
Ένα τη Γη ζεσταίνει
Εκτός απ’ το να τ’ αγαπώ
Τι άλλο πια μου μένει;
Έτσι κι εσύ μονάχη σου
Ζεσταίνεις την καρδιά μου
Κι εκτός απ’ το που σ’ αγαπώ
Θέλω ότι θες γλυκιά μου
Μα θα ‘θελα να ήθελες
Τα πάντα συ μαζί μου
Και να σου κελαηδούν πουλιά
Κάθε πρωί μικρή μου
Κι όπως στον ήλιο τα φυτά
Απ’ την Ανατολή του
Που στρέφουνε τους μίσχους τους
Ζητώντας το φιλί του
Έτσι και περισσότερο
Σε σε μονάκριβή μου
Να στρέφεται ζητώντας σε
Αέναα η ζωή μου
Όμως και τίποτα αν δεν θες
Με μένανε συ γλύκα
Ωσάν το πνεύμα της φυλής
Ιθαγενών που βρήκα
Που πάει πάντοτε μαζί
Μ’ αυτούς κι αυτό γλυκό μου
Όπου κι αν στέκεσαι εσύ
Θα στέκομαι καλό μου
Κι αν τούτο λες απ’ την αρχή
Δεν θες αν κάπως βλάπτει
Δεν βλάπτει μάτια μου γλυκά
Κανείς κοντά σου να ‘ρθει
Όμως αν φυσικά δεν θες
Κατανοώ το μάλλον
Περσότερο απ’ το γεγόνος
Πως είσαι και με άλλον
Και περιμένω στην ουρά
Μήπως και γίνει τέως
Και πάλι όμως, είμαι μετά;
Πρώτος; ή τελευταίος;
Όπως κι αν έχει γλύκα γω
Πιο όμορφα δεν νοιώθω
Απ’ το να περιμένω σε
Και τη χαρά να κλώθω
Και αν δεν έρθεις γλύκα συ
Δεν έγινε και κάτι
Γιατί που σ’ είδα ένοιωσα
Της γλύκας σου το αλάτι
Που νοστιμίζει τη ζωή
Άμα ὁρᾷ το ένας
Είτε κι αν θέλει το καλό
Είτε μη μείνει ένας
Δίνει την ομορφιά στη Γη
Που είδα σε εσένα
Κι αυτό δεν το αλλάζει πια
Καμιά, κανείς, κανένα…
Στέλιος Βερναδάκης
Κεντρικό Μαίναλο, Πέμπτη 06/10/2022, Τι Κι Αν Δύει Το Άστρο Της Γης Στη Φωτογραφία Γλυκιά Μου, Θα Φανούν Για Λίγο Και Τα Άλλα Μακρινά Μας Αστέρια Και Πάλι Θα Ανατείλει…
