Είναι η τελευταία -μέχρι στιγμής- και εξαντλημένη «Έκδοση» του Μαρτίου του 2021, του Πρώτου μου Βιβλίου με τίτλο «Ελευθερία ή το Τραγούδι της Ζωής» με 94 σελίδες, που δεν διαφέρει και πολύ από την «Πρώτη» του «Έκδοση» τον Αύγουστο του 2016, που οι σελίδες του ήταν 64.
Χαριτολογώντας να πούμε, ότι διαφέρει όσο η ζωγραφιά του 9, από τη ζωγραφιά του 6.
Το «Έκδοση» είναι σε εισαγωγικά επειδή είχε τυπωθεί και κυκλοφορούσε χέρι με χέρι πάντα δωρεάν, σε φίλους, συγγενείς και γνωστούς ως η «Πρώτη» μπροσούρα μου.
Το «Πρώτη» είναι επίσης σε εισαγωγικά, επειδή η αρχική του έκδοση ήταν τον Απρίλιο του 2016 με τον τίτλο «Ο Χορός της Ελευθερίας» και με μόλις 7 σελίδες συνολικά.
Να πω ακόμη ότι το βιβλίο αυτό έχει γραφτεί με αρκετή ελευθερία στην έκφραση και στη διατύπωση των απόψεών του, επειδή κυρίως τότε απευθυνόταν μόνο σε φίλους, γνωστούς και συγγενείς.
Είναι σίγουρο ότι θα το καθαρογράψω κάποια στιγμή, όμως κι έτσι εκτιμώ ότι είναι αρκετά καλό και χρήσιμο για τον μέσο αναγνώστη, για αυτό και το ανεβάζω στον διαδικτυακό τόπο των Εκδόσεων Γη.
Νομίζω επίσης ότι είναι και αρκετά ευχάριστο, στην ανάγνωσή του.
Τελικά θα το κρατήσουμε έτσι συλλεκτικά.
Καλή σας ανάγνωση και καλή Πρωτομαγιά.
Όταν πρωτοανέβασα το Βιβλίο ήταν Πρωτομαγιά, όμως, υπήρξε μία αλλαγή στην ιστοσελίδα των Εκδόσεων Γη, στις 9 Μαΐου, καλή σας ανάγνωση και πάλι.
Λίγα Λόγια Για Την Έκδοση Του 2026
Να πούμε σε τούτη την έκδοση που το κείμενο γράφεται μόλις τώρα, δηλαδή επισήμως για τον δυτικό πολιτισμό την τελευταία ημέρα του 2025, ότι τα γραφόμενα στο αρχικό βιβλίο, μας φανερώθηκαν για την ελευθερία στη βάση τους, όπως τα γνωρίσαμε στο απόφθεγμα του πολύ σπουδαίου Νίκου Καζαντζάκη, που ζήτησε κιόλας να γραφεί και στον τάφο του στο Ηράκλειο της Κρήτης, «Δεν Ελπίζω Τίποτα, Δεν Φοβούμαι Τίποτα, Είμαι Λέφτερος».
Μέσα όμως στο 2025 διαπιστώθηκε Ευρέως ότι τούτο το είχε πει ο Αρχαίος Κύπριος Σοφός Που έζησε και στην Αθήνα Δημώναξ.
«Mόνον εὐδαίμονα ἔφη τὸν ἐλεύθερον, ἐκεῖνον νομίζω τὸν μήτε ἐλπίζοντά τι μήτε δεδιότα» .
«Ο Μόνος ήρεμος και πολύ ευτυχισμένος είναι ο ελεύθερος. Εκείνος νομίζω που μήτε ελπίζει κάτι, μήτε φοβάται».
Δημώναξ
Σας βάζουμε και την άποψη που γράψαμε κάποια στιγμή τον τελευταίο επισήμως μήνα του 2025 για τον δυτικό πάντα πολιτισμό, ως κάτι για την ελευθερία που θα πρέπει επίσης πολύ να επισημανθεί και κλείνουμε το «Λίγα Λόγια Για Την Έκδοση Του 2026» του βιβλίου μας «Ελευθερία Ή Το Τραγούδι Της Ζωής».
Μια Άποψη Των Εκδόσεων Γη:
Προχωρώντας Αφού Κανείς Έχει Κατακτήσει Ιδανικά Την Πλήρη Ελευθερία Του Ή Από Κάποιο Σημείο Της Και Μετά
Για να κατακτήσει κανείς την Προσωπική Του Ελευθερία, Χρειάζεται τουλάχιστον να μη φοβάται, ο αρχαίος σοφός Δημώναξ (https://el.wikipedia.org/wiki/Δημώναξ), (https://www.logografis.gr/Δημώναξ), είπε συνάμα και να μην ελπίζει.
Και η ελπίδα όμως, μπορεί ουσιαστικά να αντανακλά έναν φόβο, για εκείνο το άλλο που δύναται να γίνει από αυτό που ελπίζουμε.
Η ίδια όμως νομίζουμε, πως δεν είναι ακριβώς κάποιο είδος φόβου.
Φαίνεται να είναι μάλλον περισσότερο, η διανοητικά αδύναμη αντιμετώπιση της αβεβαιότητας, επειδή για παράδειγμα δεν ξέρουμε ή κι αν ξέρουμε μπορεί κάποιες φορές να λιποψυχούμε, ότι πάντοτε μπορεί κάτι συνεχώς να διαφαίνεται, που αν έτσι συνεχώς ή και για πάντα το κάνουμε, όλα τελικώς να πηγαίνουν καλά.
Να μην φοβάται συνεχίζουμε τίποτα και κανέναν.
Τίποτα και κανέναν είτε πρόκειται για ανθρώπους, είτε πρόκειται για θεούς, είτε για ασθένειες και πόνο, είτε πρόκειται και για τον ίδιο αυτόν τον θάνατο, την έσχατη όπως νομίζουμε για την ανθρωπότητα ασθένεια.
Όταν κάποιος ή κάποια το κατακτήσει τούτο, τότε κατά τη γνώμη μας θα πρέπει να πράττει τόσο ελεύθερα, όσο· τόσο για τον ίδιο να διατηρείτε στη ζωή με υγεία, διαισθανόμενος πάντοτε αναπολώντας τις πράξεις του αγάπη· όσο και τουλάχιστον οι κοντινοί του άνθρωποι, κοντινοί του άνθρωποι είτε στην προσωπική του ζωή είτε στον εργασιακό του χώρο, να διατηρούνται στη ζωή με υγεία και αισθανόμενοι αγάπη, τόσο για τον ίδιο και τις πράξεις του, όσο και για τον εαυτό τους και τους γύρω του υπόλοιπους ανθρώπους.
Δηλαδή και εν ολίγοις να πράττει κανείς ελεύθερα, τόσο όσο τούτο δεν βλάπτει τους γύρω του και τον εαυτό του, αυτά πάνε πάντοτε μαζί.
Πάνε πάντοτε μαζί, δηλαδή ισχυριζόμαστε ότι, όταν κανείς βλάπτει τους γύρω του, αυτομάτως βλάπτει εμμέσως και στην καλλίστη των περιπτώσεων σε βάθος χρόνου και τον εαυτό του.
Δηλαδή από κάποιο σημείο ελευθερίας και μετά, χρειάζεται να πράττει κανείς με πολύ περισσότερη αγάπη από πριν, ή ακόμη καλύτερα να πράττει με μόνο και μόνο και μόνο αγάπη.
Η συνολική του όμως αγάπη για όλους, όλες και όλα εκφράζεται από το πόσο δίκαια συμπεριφέρεται ακόμη και στο πιο ταπεινό χαμομηλάκι, συμπεριφέρεται ακόμη και στον πιο ταπεινό και φτωχό άνθρωπο.
Συμπεριφέρεται δηλαδή έτσι στην ουσία του, μην καταπατώντας για παράδειγμα προς ίδιον όφελος, τα ίσα δικά του δικαιώματα, τουλάχιστον στη χαρά, στην υγεία, στην εργασία, στην ελευθερία, στην αγάπη και στη ζωή.
Στο να μπορεί δηλαδή ακόμη και το πιο ήπιο και το πιο ταπεινό χαμομηλάκι, να νοιώθει για τη μέχρι στιγμής κατανόηση τού κόσμου του, χαρούμενο, υγιή, ωφέλιμο, αλλά και οικονομικά αξιοπρεπώς αμειβόμενο, ελεύθερο να αγαπάει τούτην την άνευ όρων ομορφιά της ζωής μοσχοβολώντας.
Ότι εν ολίγοις ακριβώς κάνουν ή θα έπρεπε να κάνουν οι γονείς για τα δικαιώματα των παιδιών τους, όταν για παράδειγμα δεσμεύεται η προσωπικότητά τους από εκείνα στην παιδική τους ηλικία, να κάνει από αγάπη ο πολύ περισσότερο πλέον στη ζωή του μεγαλώνοντας ελεύθερος άνθρωπος και για όλους τους υπόλοιπους συμπολίτες του, ή ακόμη καλύτερα για όλους τους υπόλοιπους συνανθρώπους του.
Και όλα αυτά επειδή όπως γράψαμε εννοώντας ξεκάθαρα από την αρχή, η πολύ ελευθερία που για παράδειγμα μπορεί να πηγάζει διανοητικώς από τα πολλά χρόνια ζωής κάποιου, ή από τη νομοθετική ή τη διοικητική ή τη δικαστική ή τη δημοσιογραφική ή την οικονομική ή την κοινωνική εξουσία της ηλικίας ή και των φύλων, χρειάζεται αντιστοίχως και πολλή υπευθυνότητα.
Όπως υπευθυνότητα στο πνεύμα του νόμου όταν μπορεί να το παραβεί δίχως να νομίζει σοβαρές νομικές συνέπειες, ή όταν νομίζει πως μπορεί να το παραβεί νομίμως τυπικά αντισταθμίζοντας άλλες αδικίες προς τον ίδιο ή την οικογένειά του, διαιωνίζοντας όμως έτσι το βαθύτερο πρόβλημα πράττοντας ιδιωτικά για τα δημόσια πράγματα.
Αλλά και γενικότερη καθημερινή υπευθυνότητα προς όλους τους υπόλοιπους συνανθρώπους του, ακόμη έτσι και για όλες τις υπόλοιπες γύρω του έμβιες και άβιες οντότητες, ισχυριζόμαστε ίσως υπευθυνότητα έως και για όλα όσα μπορεί να αντικρύσει στη φαντασία του από τους θεούς του!
Εν Τέλει Τούτα Προτείνουμε Να Κάνει Κανείς Και Αν Στεναχωρήσει Τα Μάλα Κιόλας Κάποιους Πολύ Κοντινούς Του Ανθρώπους Ή Επικαλεστούν Ακόμη Και Ασθένειες, Θα Πούμε Ότι Αν Ίσως Η Ζωή Θα Μπορούσε Να Ήταν Ιδανική Με Έναν Τρόπο Που Εμείς Δεν Τον Πολυκαταλαβαίνουμε, Τούτος Και Μόνο Τούτος Πάντα Κατά Τη Γνώμη Μας, Είναι Ο Δρόμος Της Για Να Φτάσουμε Κάποτε Εκεί, Είτε Προσωπικά, Είτε Συνολικά…
Στέλιος Βερναδάκης
Λίγα Λόγια Για Την Έκδοση Του 2025
Με Την Απόσταση Μίας Περίπου Δεκαετίας Από Τότε Που Γράψαμε Τούτο Το Βιβλίο, Να Πούμε Ότι Κατά Τη Γνώμη Μας, Δεν Υπάρχει Πιο Σχετικό Από Εκείνα Που Χρειάζεται Κανείς Να Ξέρει Και Να Κάνει Πράξη Όσον Αφορά Την Πραγματική Του Ελευθερία, Από Το Κάτωθι:
«Τίποτα Δεν Είναι Στη Ζωή Για Να Το Φοβόμαστε, Αλλά Για Να Το Κατανοήσουμε».
Μαρί Κιουρί
Η Κατανόηση Τόσο Όσον Αφορά Κάποια Έμβια Οντότητα, Όσο Και Κάποια Άβια Ή Κάποια Εξελισσόμενη Κατάσταση Ή Κάποιο Ήδη Πραγματοποιημένο Γεγονός, Προϋποθέτει Την Αγάπη Του Ανθρώπου Για Εκείνο Και Τη Συνολική Και Συμπεριληπτική Όσο Μπορεί Περισσότερο Ενσυναισθητική Του Σκέψη.
Η Γνώμη Μας Είναι, Ότι Όταν Για Έναν Άνθρωπο Κάτι Είναι Ξεκάθαρα Σωστό, Όπως Είναι Για Εμάς Για Παράδειγμα Το Να Ζει Ο Οποιοσδήποτε Έμβιος Οργανισμός· Θα Πρέπει Για Το Οτιδήποτε Αρνητικό Σκιάζει Τούτο· Να Ψάξει Και Να Βρει Τρόπους Όχι Μόνο Θεωρητικούς Αλλά Και Πρακτικούς, Τουλάχιστον Για Τον Εαυτό Του, Για Να Υπερνικάει Με Λύσεις Αγάπης Τα Προβλήματα Αρχικώς Κατανοώντας Τα.
Για Εμάς Πέραν Της Ζωής, Είναι Αδιαπραγμάτευτα Σωστή, Καλή Και Άριστη Η Αγάπη.
Οπότε Ότι Κι Αν Συμβαίνει Μέσα Μας Και Γύρω Μας Κατά Τη Διάρκεια Της Ζωής Μας, Προσπαθούμε Να Βρούμε Όλα Αυτά Τα Πράγματα Που Θα Μας Επιτρέπουν Να Αγαπάμε, Για Παράδειγμα Τον Πλησίον Μας Εξίσου Με Τον Εαυτό Μας, Συνεχώς Όλο Και Περισσότερο Σε Θεωρία Και Πράξη.
Κάτι Άλλο Που Θεωρούμε Αδιαπραγμάτευτα Σωστό, Για Πολλούς Μάλιστα Λόγους, Είναι Και Το Να Είναι Κανείς Ελεύθερος.
Η Καθημερινή Εμπειρία Μας Και Η Σκέψη Μας Για Εκείνη, Τόσο Στη Συναναστροφή Μας Με Τους Γύρω Μας Γνωστούς Και Άγνωστους Ανθρώπους, Όσο Και Με Τον Εαυτό Μας, Συμπεραίνει Με Βεβαιότητα, Ότι Τουλάχιστον Αρχικώς Για Τον Σημερινό Άνθρωπο, Χρειάζονται Προϋποθέσεις Για Να Είναι Όσο Ελεύθερος Θα Ήθελε, Συνάμα Και Μπορεί.
Χρειάζεται Πολύ Καλά Για Εκείνον Να Κατανοεί, Ότι Θα Πρέπει Να Συμπεριλαμβάνει Στην Όποια Θεωρητική Και Πρακτική Του Ελευθερία, Το Αναφαίρετο Δικαίωμα Της Ίδιας Ελευθερίας Θεωρητικώς Και Πρακτικώς Των Γύρω Του Άλλων Τουλάχιστον Έμβιων Οντοτήτων, Δηλαδή Των Γύρω Του Άλλων Ανθρώπων, Ζώων Και Φυτών.
Τούτο Το Λέει Στον Πυρήνα Του Στον Κάθε Άνθρωπο Η Ισάξια Αγάπη Πλησίον Και Εαυτού, Όπου Ως Πλησίον Μας Αντιλαμβανόμαστε Όλους Τους Έμβιους Οργανισμούς Που Με Κάποιο Τρόπο Υπάρχουν Και Οσοδήποτε Λίγο Ή Πολύ Αλληλοεπιδρούμε.
Φαίνεται Ισχυρότατα, Δηλαδή Απλά Δεν Θέλουμε Να Μιλήσουμε Απόλυτα, Ότι Ο Φόβος Που Ουσιαστικά Εκείνος Στερεί Την Ελευθερία Σε Έναν Για Παράδειγμα Άνθρωπο, Εξομαλύνεται Μέσα Του Όταν Σκεπτόμενος Με Αγάπη Για Εκείνον Ή Εκείνο Που Τον Φόβισε, Πράττει Αναλόγως.
Η Συνολική Και Ισάξια Αγάπη Των Πλησίον Του Οντοτήτων Και Του Εαυτού Του Βρίσκει Λύσεις Στα Προβλήματα, Χωρίς Επιπλέον Να Δημιουργεί Καινούργια Και Άρα, Χωρίς Να δημιουργεί Τους Μελλοντικούς -Ή Και Πιο Άμεσους Πολλές Φορές- Που Εμπερικλείουν Από Τη Φύση Τους Εκείνα Φόβους.
Όταν Κάτι Προσπαθεί Να Φρενάρει Οποιαδήποτε Συμπεριφορά Θεωρούμε Αδιαπραγμάτευτα Σωστή, Για Παράδειγμα Φοβίζοντάς Μας· Θα Πρέπει Ναι Μεν Να Φρενάρουμε· Άλλα Τόσο Όσο Μας Χρειάζεται Έτσι Ώστε Στο Πολύ Εγγύς Μέλλον, Με Αγάπη Και Μόνο Με Αγάπη Να Συνεχίσουμε, Προς Εκείνο Που Θεωρούμε Αδιαπραγμάτευτα Σωστό.
Όχι Δηλαδή Για Να Σταματήσουμε Εντελώς Και Έτσι Να Αλλάξουμε Πορεία Σε Εκείνο Που Ξεκινήσαμε Να Κάνουμε.
Αν Κάτι Πάψει Στην Πορεία Να Είναι Για Εμάς Αδιαπραγμάτευτα Σωστό, Προφανώς Και Εκείνο Που Θα Προσπαθήσει Να Μας Φρενάρει, Θα Μας Φοβίσει Όπως Φοβίζει Η Ταραχή Εκείνον Που Δεν Συμπεριφέρεται Στη Ζωή Του Δίκαια, Μη Συνυπολογίζοντας Το Οτιδήποτε Περνάει Από Το Μυαλό Του Ως Σωστό Ή Λάθος.
Τότε Ακριβώς Και Μόνο Τότε, Αφήνοντας Να Καθίσει Και Η Εμπειρία Τούτη Στο Μυαλό Μας Δίνοντάς Της Για Παράδειγμα Χρόνο Όσον Αναφορά Την Εξελισσόμενη Δικαιοσύνη Μας, Είναι Η Ώρα Να Αλλάξουμε Ρότα.
Τούτα Όλα Γίνονται Εσωτερικά Στον Καθένα Μας, Χρειάζεται Όμως Πολύ Κανείς Εκείνο Που Νοιώθει Πολύ Έντονα Να Το Αντιλαμβάνεται, Να Του Δίνει Την Πλήρη Προσοχή Του Και Σημασία Και Εν Τέλει, Το Ίδιο Πολύ Έντονα Να Το Εμπιστεύεται Θεωρητικώς Και Πρακτικώς.
Αυτά Όσον Αφορά Τον Φόβο Που Γεννάται Ελλείψει Των Αρχών Της Αγάπης Και Της Εξελισσόμενης Δικαιοσύνης Στη Συμπεριφορά Μας.
Όσον Αφορά Τον Φόβο Κάποιου Ανθρώπου Να Του Αφαιρεθεί Η Ζωή, Η Να Του Δημιουργηθεί Κάποιο Μη Πρόσκαιρο Πρόβλημα Για Την Ομαλή Και Απρόσκοπτη Λειτουργία Του Οργανισμού Του Σε Αυτή· Αν Υπάρχει Στον Χώρο Και Τον Χρόνο Που Συνειδητοποιεί Τον Φόβο Τούτο Κανείς, Η Πολυτέλεια Της Οπισθοχώρησης· Ξεκάθαρα Να Οπισθοχωρήσει.
Αλλιώς Να Υπερασπιστεί Όσο Πιο Σθεναρά Μπορεί Τη Ζωή Του Και Την Αρτιμέλειά Του.
Το Τελευταίο Για Τον Φόβο Να Του Αφαιρεθεί Η Ζωή Να Οπισθοχωρήσει, Το Γράφουμε Γενικώς.
Το Γράφουμε Δηλαδή, Παρόλο Που Υπάρχουν Περιπτώσεις Ίσως Λίγες, Ίσως Περισσότερες, Που Καλό Είναι Ούτως Ή Άλλως Να Ξεπερνιέται Χωρίς Καμία Οπισθοχώρηση Και Για Αυτή Καθαυτή Την Ελευθερία Του.
Γράφουμε Όμως Γενικώς Να Οπισθοχωρήσει, Κυρίως Επειδή Η Ζωή Ενός Τουλάχιστον Ανθρώπου Ή Αν Προτιμάτε Η Ζωή Ενός Ανθρώπου Κατά Κανόνα, Θα Πρέπει Κατά Τη Γνώμη Μας Να Είναι Και Συνειδητά Παραπάνω Επιθυμητή Για Εκείνον, Από Οποιαδήποτε Θεωρητική Του Αρχή Αγάπης, Δικαιοσύνης Ή Ελευθερίας· Δίνοντάς Της Έτσι Και Στις Πράξεις Του, Την Απόλυτή Του Προτεραιότητα.
Στέλιος Βερναδάκης
Δείτε αν θέλετε, το βιβλίο του Στέλιου Μ/Α Βερναδάκη: “Ελευθερία Ή Το Τραγούδι Της Ζωής” – Εκδόσεις Γη – Μάρτιος του 2021, (PDF: 740Kb).
Μ/Α, που έχει, δηλαδή, γονείς τη Μαρία και τον Αλέξανδρο.
