Μια Γενικότερη Διατροφική Άποψη

Κεφ. 37   Μία Γενικότερη Διατροφική Άποψη

 

Στη σύγχρονη εποχή με τη σωρευτική της γνώση και τη διατροφική της επιστήμη, ξέρουμε αρκετά αναλυτικά, τι χρειάζεται από διατροφικής άποψης ο ανθρώπινος οργανισμός, για να λειτουργεί ομαλά, ή αν προτιμάτε να λειτουργεί με Υγεία.

Προφανώς όμως και υπάρχουν λεπτομέρειες στη σοφία της φύσης, ίσως και πολλές, ή έστω αρκετές ακόμη, που μόνο και να τις φανταστούμε σήμερα, μπορεί να είναι σχετικά απίθανο.

Παρόμοια προβλήματα αντιμετώπισαν οι προϊστορικοί μας πρόγονοι, σε πολύ όμως πιο εκτεταμένης πια για εμάς, τους σημερινούς τους απογόνους, κλίμακα.

Και δεν τα αντιμετώπισαν μόνο οι προϊστορικοί μας πρόγονοι, αλλά ακόμη και σήμερα, αντιμετωπίζει το ίδιο πρόβλημα, μιας παντελώς ανύπαρκτης κιόλας για εκείνα διατροφικής επιστήμης, το ζωικό βασίλειο της Γης.

Η Φύση όμως, έχει καταφέρει και έχει εμφυσήσει στο ένστικτό τους, προφανώς και στο ένστικτό μας, το τι χρειαζόμαστε από μόνοι μας και διατροφικά.

Απόδειξη προς τούτο είναι η επιβίωση των ειδών στη σύγχρονη εποχή, ακόμη και του ανθρώπινου είδους ως πιο ευαίσθητου από όλα τα άλλα είδη στο φυσικό του περιβάλλον, όπου στο απώτατο παρελθόν του, μάλλον δεν είχε καμία αναλυτική διατροφική επίγνωση, όπως συμβαίνει σήμερα ευρέως στους αντιπροσώπους του.

Δεδομένου όλων των παραπάνω συντακτικών προτάσεών μας με τα νοήματά τους, ισχυριζόμαστε ότι συμβαίνουν αυτά που θα περιγράψουμε παρακάτω στο κεφάλαιο:

 

Η πείνα κατά μίαν έννοια, αποτελεί πρόβλημα για την ανθρωπότητα, όμως ως ανάγκη της, εξυπηρετεί κάποιον τόσο βασικό της σκοπό, όσο το πρόβλημά της αν δεν ικανοποιηθεί.

Ο φανερός σκοπός της για εμάς, είναι ο πασιφανής της ρόλος, στο να μας λέει πότε ακριβώς χρειαζόμαστε κάτι να φάμε.

Αλλά γιατί πεινάμε και όταν ακόμη έχουμε αρκετά παραπανίσια πια στην εποχή μας κιλά;

 

Ισχυριζόμαστε ότι την αίσθηση της πείνας, δεν την προκαλεί μόνο η έλλειψη πρόσληψης θερμίδων, αλλά και η έλλειψη όλων των άλλων χρήσιμων θρεπτικά ουσιών που υπάρχουν στη φύση συνολικά, ταυτοχρόνως και η έλλειψη της καθεμίας χρήσιμης θρεπτικά ουσίας ξεχωριστά.

Έτσι μπορεί κάποιος να καταναλώσει ένα φαγητό με πολλές θερμίδες, αλλά τούτο να μην είναι επαρκές για τα υπόλοιπα, ή για κάποιο από τα υπόλοιπα, διατροφικά του αναγκαία προς κάλυψη θρεπτικά συστατικά.

Με συνέπεια να αισθάνεται μεν άμεσο κορεσμό από τις πολλές θερμίδες, αφού αν καταναλώσει περισσότερες πιθανότατα θα του συμβεί μεγαλύτερο κακό από το να μην προσφέρει άμεσα στον οργανισμό του τα θρεπτικά συστατικά που του λείπουν ή το θρεπτικό συστατικό που του λείπει, αλλά μετά από κάποια ώρα που αυτός ο κίνδυνος των πολλών σωρευτικά και σε μικρό χρονικό διάστημα θερμίδων θα έχει ξεπεραστεί, να ξαναπεινάσει.

Άμεση συνέπεια του παραπάνω ισχυρισμού μας είναι, πως για να έχει κανείς το φυσιολογικό του βάρος, θα πρέπει να λαμβάνει με τη μικρότερη δυνατή σε θερμίδες τροφή, όλα τα αναγκαία του θρεπτικά συστατικά.

Δηλαδή να λαμβάνει μέταλλα, ιχνοστοιχεία, βιταμίνες, πρωτεΐνες, αμινοξέα και ότι άλλο γενικώς χρειάζεται, για να λειτουργεί αρμονικά.

Τούτο ενισχύει και το γεγονός ότι οι άνθρωποι που τρώνε επεξεργασμένες τροφές, πάμφτωχες σε χρήσιμα θρεπτικά συστατικά για τον οργανισμό, επιθυμούν να φάνε πολύ από το φαγητό τους, ή μετά από λίγο τρώνε και πάλι.

 

Στη συνέχεια και αφού συνήθως τρώνε -μέχρι κατά κανόνα να χορτάσουν από θερμίδες- την ίδια φτωχή σε θρεπτικά συστατικά τροφή, μαθαίνοντας τον οργανισμό τους σε βάθος χρόνου να λειτουργεί εξακολουθητικώς παρόμοια, λογικό είναι να παχαίνουν.

Σημαντικό ρόλο διαδραματίζουν και εδώ, τα πρώτα διατροφικά χρόνια του ανθρώπου, ακόμη και στη κοιλιά της μητέρας του.

Επίσης, αφού σχεδόν ποτέ ο οργανισμός τους δεν λαμβάνει τα απαραίτητα για τον ίδιο θρεπτικά συστατικά, λογικό είναι πέραν του να θέλει να διατρέφεται διαρκώς, συνάμα και να εξασθενεί.

 

Συνεχίζουμε:

Ισχυριζόμαστε ότι δεν αρκεί η ισχυρή θέληση ενός ανθρώπου για να διατρέφεται σωστά, συμβάλει όμως πολύ τόσο στην ίδια την ποικιλία και την ποιότητα της διατροφής του, όσο και σε εκείνα που θεωρούμε ότι είναι επίσης απαραίτητα για τον ίδιο ακόμη και για να διατρέφεται σωστά.

Όσο και να σας φαίνεται παράξενο, για να διατρέφεται κανείς σωστά, θα πρέπει πάνω από όλα να είναι σωστός άνθρωπος.

Για να είναι σωστός άνθρωπος, αρκεί να είναι καλός άνθρωπος.

Για να είναι καλός άνθρωπος, αρκεί να αγαπάει δίχως να φοβάται, δηλαδή να αγαπάει ελεύθερα.

Πιθανότατα όλα αυτά να ισχύουν, επειδή όταν συμβαίνουν, συμβαίνει να εκτιμάει κανείς βαθύτατα τον εαυτό του.

Με την εκτίμηση που έχει στον εαυτό του, αυτομάτως μπορεί και τον αγαπάει.

Όταν αγαπάει κανείς τον εαυτό του, επιθυμεί και να τον φροντίζει.

Συνάμα και όλοι οι μικροοργανισμοί που φιλοξενεί το σώμα του, το λεγόμενο μικροβίωμά του, με την εκπεμπόμενη από εκείνον αγάπη, αγαποβολεί και εκείνο Υγεία.

Αγαποβολεί και εκείνο Υγεία, συμβάλλοντας τα μάλα και στη γενικότερη Υγεία του οργανισμού του, αφού λειτουργούν στο μέγιστο δυνατό επίπεδο Υγείας -ή αν προτιμάτε ισορροπίας- όλες του οι αισθήσεις, ακόμη και οι διατροφικές.

 

Όταν αγαπάει κανείς άφοβα ή αν προτιμάτε ελεύθερα, όταν δηλαδή αγαπάει ισάξια τον εαυτό του και τους γύρω του άφοβα ή αν προτιμάτε ελεύθερα, ακούει πολύ και τον εαυτό του και τους γύρω του, αλλά τους γύρω του με κριτική σκέψη.

Έτσι, στη συνισταμένη όλων των εκφραζόμενων απόψεων που θα πέσουν στην αντίληψή του, μπορεί και επιλέγει εκείνη που ελεύθερα αποφασίζει ο ίδιος, με μια μεγαλύτερη όμως κατανόηση, για τον συνολικό τρόπο, που επέλεξε την άποψή του αυτή.

Τολμούμε να πούμε ότι καμία άποψη δεν είναι απολύτως σωστή, συνάμα ούτε απολύτως λάθος, μόνο πως μπορούν να εξυπηρετήσουν περισσότερο, κάποιες συγκεκριμένες παρουσιαζόμενες καταστάσεις.

Μπορούν να εξυπηρετήσουν περισσότερο κάποιες συγκεκριμένες παρουσιαζόμενες καταστάσεις, τόσο στον προσωπικό μας βίο, όσο και στον γενικότερο της οικογένειάς μας, της συνοικίας μας, της πολιτείας μας, του πλανήτη Γη, του απέραντου διαστήματος.

Συνεχίζοντας παρομοίως τη σκέψη μας, να πούμε ότι έτσι ακούει επίσης κανείς πολύ και εκείνο που γενικότερα αισθάνεται, δηλαδή ακούει επίσης κανείς πολύ εκείνο που του λέει ειδικότερα η φύση του, άρα ακούει επίσης κανείς πολύ και αντιλαμβάνεται και τα διατροφικά μηνύματα που του δίνει εκείνη· είτε εκείνα είναι μηνύματα έλλειψης ενός θρεπτικού συστατικού που υπάρχει σε κάποια συγκεκριμένη τροφή που επιθυμεί πολύ, είτε παρομοίως εκείνα είναι μηνύματα υπερβολής, σε κάποια τροφή που απολάμβανε για παράδειγμα συνεχόμενα για καιρό.

 

Στο ξεκίνημα του κεφαλαίου τούτου, αναφερθήκαμε και στην άγνοια που διαφαίνεται ακόμη ότι έχουμε, όσον αφορά την πλήρως αναλυτική εικόνα των θρεπτικών συστατικών που χρειάζεται να προσλαμβάνει ο ανθρώπινος οργανισμός, συνάμα τώρα να προσθέσουμε και την άγνοια στην πλήρως αναλυτική εικόνα, του τρόπου που μπορούν εκείνα τα θρεπτικά συστατικά να είναι βιοδιαθέσιμα, πάντα στον ανθρώπινο οργανισμό.

Επειδή η φύση σε όλα τούτα έχει μια σοφία δισεκατομμυρίων χρόνων, η γνώμη μας είναι ότι θα πρέπει να την αναγνωρίσει και εμπράκτως ο καθένας μας με το να την εμπιστεύεται, με το να την εμπιστεύεται ακόμη και στο πως θα προσλάβει όλα εκείνα τα θρεπτικά συστατικά που χρειάζεται από τη διατροφή του.

Έτσι ισχυριζόμαστε στους αναγνώστες μας κάτι που είναι βέβαιο για εμάς, πως το καλύτερο είναι ως υγιείς, να τα προσλαμβάνουμε όσο πιο απευθείας γίνεται από τη μητέρα Γη, όσο πιο απευθείας με την έννοια της φυσικότητάς τους, όσο πιο ανεπεξέργαστα γίνεται από τη μητέρα Γη και πάλι με την έννοια της φυσικότητάς τους, συνάμα και όσο πιο πολύ γίνεται δίχως χημικά πρόσθετα.

Ενώ όταν ασθενούμε, επισημαίνουμε όταν ασθενούμε για μικρό χρονικό διάστημα, τότε κυρίως διατροφικά να χρησιμοποιούμε τις σούπες τους, τους ζωμούς τους, ή αυτό καθαυτό το ίδιο το νερό, που απαραίτητο είναι στην εποχή μας και τουλάχιστον στις πόλεις μας, να είναι φιλτραρισμένο.

 

Επίσης σκεπτόμενοι παρόμοια για τους παραδοσιακούς συνδυασμούς των φαγητών, ισχυριζόμαστε ότι δεν είναι σε καμιά περίπτωση τυχαίοι.

Οτιδήποτε για να αποκτήσει παραδοσιακή ισχύ, σημαίνει ότι για ένα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα, εξυπηρετούσε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, κάποια πληθυσμιακή ανάγκη του τόπου του.

Όλα τούτα δε, έχουν προκύψει με μια αλληλένδετη συνέχεια, έτσι ώστε τα τρόφιμα που χρειάζεται να καταναλώνουν τουλάχιστον οι αυτόχθονες άνθρωποι, να βρίσκονται σε αφθονία στην περιοχή τους.

Θα σας εξηγήσουμε αμέσως παρακάτω, πως στο περίπου γίνεται τούτο:

 

Όπως έχουμε αναφέρει, ο κάθε οργανισμός προσαρμόζεται στο περιβάλλον του για να επιβιώσει.

Όταν το περιβάλλον του προσφέρει στον ίδιο και στους απογόνους του σε αφθονία κάποιες τροφές, είναι απολύτως φυσιολογικό και ο ίδιος και οι απόγονοί του, να διατηρούν μία τέτοια τάση προσαρμογής, σε εκείνες τις τροφές που αφθονούν.

 

Ισχυριζόμαστε ακόμη ότι η φύση, προσελκύει με τα θέλγητρά της όλους τους οργανισμούς, για να πραγματοποιήσουν τους σκοπούς της.

Έτσι για να εξακολουθούν να υπάρχουν τα είδη της Γης, ισχυριζόμαστε ότι το πιο όμορφο πράγμα της φύσης της, συμβαίνει κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας του ετερόφυλου σμιξίματος της αναπαραγωγής των έμβιων οντοτήτων της, στη συνέχεια κατά τη διάρκεια της αναπαραγωγής τους, καθώς κατόπιν και κατά τη διάρκεια του μεγαλώματος των απογόνων τους.

Του μεγαλώματος των απογόνων τους, κυρίαρχα στο ζωικό βασίλειο από τη θήλυ έμβια οντότητα, οι άνθρωποι είναι εξαιρετικά νομίζουμε ευέλικτοι και ως προς τούτο, μέχρι να μπορούν να δρουν ενηλικιωμένα και ανεξάρτητα -ομοίως με τους γονείς τους- στο περιβάλλον τους.

 

Τούτα ισχυριζόμαστε ότι συμβαίνουν για όλους τους σκοπούς της φύσης, που τους κυριότερους κατά τη γνώμη μας, σας τους παραθέσαμε στο βιβλίο μας «Υγεία Και Φυσικό Δίκαιο».

 

Σκοπός της φύσης τουλάχιστον μέχρι οι οργανισμοί της να ωριμάσουν αναπαραγωγικά, είναι και η επιβίωσή τους.

Έτσι, στα διατροφικά θέλγητρα της φύσης, είναι -μαζί με πολλά άλλα- οι εκλεπτυσμένες της γευστικές απολαύσεις, οι εκλεπτυσμένες της γευστικές απολαύσεις σε οποιαδήποτε τροφή είναι εξαιρετικά χρήσιμη για τον ανθρώπινο οργανισμό, ώστε να χαίρει την προτίμηση των αυτόχθονων τουλάχιστον κατοίκων της.

Λέμε των αυτόχθονων τουλάχιστον κατοίκων της, με την έννοια ότι η ανθρώπινη προσαρμογή σε όλα αυτά, δεν εξαντλείται -ή και απλώς εδραιώνεται- σε μία μόλις γενιά ή και λίγες περισσότερες, αλλά προχωράει εσαεί βαθύτερα, από την κάθε γενιά στην επόμενή της.

 

Ο συνδυασμός επάρκειας ενός διατροφικού αγαθού και της ευχάριστης γεύσης του, πιθανότατα και άλλων δευτερευόντων όμως εκτιμούμε πραγμάτων, έχει δώσει την προτίμηση και την προσαρμοστικότητα των αυτοχθόνων κάθε χώρας, σε συγκεκριμένες έτσι στην περιοχή τους τροφές.

Τούτα αποκαλύπτονται και στον συνδυασμό των τροφών τους, με τα παραδοσιακά τους εδέσματα, που για όλους τους προαναφερόμενους λόγους, θα πρέπει όχι απλώς να μην αποφεύγονται, αλλά κυρίαρχα όσο τουλάχιστον παραμένουν ανόθευτα από πρόσθετα χημικά ή τυχούσες επεξεργασίες, οποτεδήποτε κι αν δύνανται να προσφερθούν στους ανθρώπους, να προτιμώνται.

 

Στέλιος Βερναδάκης

 

Βιβλίο: «Υγεία Και Διατροφή Στον Άνθρωπο»

Κεφάλαιο: «37  Μια Γενικότερη Διατροφική Άποψη»